De twee vrouwen in mijn leven zijn zondag voor een aantal weken vertrokken naar Palestina. Lot is actief in de AbvaKabo FNV en daarin onder andere bezig met het op gang brengen van solidariteit met de Palestijnse vakbeweging. Ze maakt op haar reis een tour langs de verschillende bonden om contacten te leggen en afspraken te maken. Loes, mijn dochter en studente geneeskunde, is in Palestina voor een project van een internationale studentenorganisatie waarvan zij lid is. Ze hebben beloofd om mij regelmatig op de hoogte te houden van wat zij meemaken. Hieronder doet Lot verslag van hun eerste dag in Jerusalem.

“Vandaag mijn eerste dag in Jerusalem. Gisterenavond kwamen we aan in het oude deel van de stad en na een enigszins koude nacht liep ik Petra Hostel uit. Het eerste wat ik zag waren vier met geweren bewapende miltairen. Je weet dat je die zult gaan zien in zo’n stad. Toch is het confronterend, van die geweren een paar meter van je lijf. Ze bewaakten blijkbaar Davidstreet, of in het arabisch Suq el Bazar, op de rand van Muslim Quarter.

Ons hostel was bij de ingang van deze straat, of eigenlijk steeg, drie meter breed en aan beide kanten allerlei kleine winkeltjes met souvenirs, eten, kleden en nog veel meer. Maar vandaag werd er niets verkocht. De winkeltjes waren dicht, er was een staking uit solidariteit met de Palestijnen in Gaza. We liepen verder het moslim stadsdeel in en het beeld was overal hetzelfde: gesloten winkeltjes.

In het joodse deel was alles open. Wat trouwens meteen opviel was dat er wel joodse mensen in Muslim Quarter liepen, maar geen moslims in Jewesh Quarter, althans als je uit ging van de religieuse uitingen in hun kleding. Op zoek naar meer informatie over de staking besloten we een bezoek te brengen aan het Alternative Information Center. Dat was een goede zet. Daar hadden ze net besloten een picket te organiseren op een druk kruispunt, vlak bij de residentie van de Israelische premier, waar ook altijd de Women in Black hun ongenoegen over de Israelische bezetting van de Palesijnse gebieden tot uitdrukking brengen.

Met een bord waarop in het Hebreeuws ‘Genoeg’ stond, kon ik vandaag dus net iets meer doen dan de toerist uithangen. Tijdens de picket werden de verhalen verteld van mensen die stierven in Gaza. Niet alleen meer door de bommen, maar ook in de ziekenhuizen waar geen medicijnen meer zijn om mensen te behandelen, of waar apparatuur niet meer gerepareerd kan worden. Voor de zoveelste keer is alles op slot gedaan: er mag niets meer in en uit. We hoorden dat afgelopen week in onder andere Nablus en Ramallah ook al een aantal dagen gestaakt was uit protest tegen het Isarelische optreden in Gaza.

Vanavond zou besloten worden of de staking in Jerusalem doorgezet zou worden.
Terug van de picket en op zoek naar iets te eten, stuitten we bij Damascus Gate op een andere solidariteitsbijeenkomst met een hoop Palestijnen die leuzen riepen. Ook daar nog maar even bij aangesloten en wat video-opnamen gemaakt.

Tenslotte werden we uitgenodigd om in een hostel in de buurt te komen eten, gratis. Dat laatste was iets nieuws voor ons vandaag, want het meeste van de tijd werden we toch vooral gezien als Europese toeristen waar aan verdiend moest worden. Het werd een gezellige afsluiting van onze eerste dag met thee, muziek en een warme potkachel in Faisal Hostel. Eens kijken wat morgen brengt en of de winkeltjes dicht blijven.”