Komende woensdag praat de commissie ‘huisvesting’ van de gemeenteraad over de achterblijvende bouw van sociale huurwoningen in de randgemeenten. Donderdag moet de gemeenteraad een besluit nemen of we al dan niet doorgaan met de toepassing van de Rotterdamwet. Die twee debatten hebben veel met elkaar te maken, ook al lijkt dat van niet.

Nieuwbouw in de regio…

De Rotterdamwet sluit mensen zonder betaald werk uit van een huurwoning in de aangewezen gebieden in de stad. Het is een dure, nutteloze en discriminerende regeling, maar daar schreef ik al eerder hier over. Bij de vaststelling van de Rotterdamwet heeft de tweede kamer bepaald dat er steeds een toets moet zijn op de beschikbaarheid van voldoende betaalbare woningen in de regio waar de wijken liggen die onder de wet vallen. Nu wethouder Karakus nota bene aan de minister vraagt om de regiogemeenten een ‘aanwijzing’ te geven om meer sociale huurwoningen te bouwen, lijkt mij dat aan die voorwaarde onmogelijk kan zijn voldaan!

In de vorige collegeperiode is in het kader van de stadsregio Rotterdam afgesproken dat de rijkere randgemeenten tot 1 januari 2010 4348 sociale huurwoningen zouden bouwen om ‘kansarme woningzoekenden’ meer over de hele regio te spreiden. Daarvoor kregen ze van de toenmalige wethouder, Marco Pastors, tien miljoen euro aan stedelijk vernieuwingsgeld dat eigenlijk voor Rotterdam bedoeld was. De andere kant van de medaille was dat Rotterdam zo goed als geen sociale nieuwbouw meer zou realiseren. Dat laatste is wel gebeurd, het eerste niet. Volgens Karakus blijven de betrokken randgemeenten per 1 januari 2010 ongeveer 2300 nieuwbouw woningen onder de taakstelling! Daarom stuurde hij een brief aan minister Vogelaar om in te grijpen en die gemeenten te dwingen zich aan de afspraak te houden. Maar voorlopig is er daardoor nog niet één betaalbare woning méér gebouwd.

Tegelijkertijd stelt dezelfde wethouder donderdag voor om door te gaan met de Rotterdamwet. Volgens artikel 6 lid 2 moeten er elders in de regio voor de mensen die geweerd worden voldoende mogelijkheden houden om huisvesting te vinden.
Art.6.2: “De aanwijzing, bedoeld in artikel 5, geschiedt uitsluitend indien is voldaan aan het eerste lid, en de gemeenteraad naar het oordeel van Onze Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat woningzoekenden, aan wie als gevolg van die aanwijzing geen huisvestingsvergunning kan worden verleend voor het in gebruik nemen van woonruimte in de aangewezen gebieden, voldoende mogelijkheden houden om binnen de regio waarin de gemeente is gelegen passende huisvesting te vinden.”

Het lijkt me nogal duidelijk dat niet aan die voorwaarde voldaan kan zijn als je nota bene aan dezelfde minister vraagt om de zwaarst mogelijke maatregel te nemen om de regiogemeenten te dwingen meer woningen te bouwen voor “kansarme woningzoekenden”.

Zelf ben sowieso tegen de toepassing van de Rotterdamwet. Dat is een uitsluitingswet die om principiele redenen niet in de haak is. Het afgelopen bleek de toepassing ervan bovendien niet te werken en ongelooflijk duur. 846.193 euro om 184 mensen uit te sluiten van een woning. Dat is 4500 euro per afwijzing.

Om de ‘twijfelaars’ onder raadsleden van GroenLinks en de PvdA over de streep te trekken – die als collegepartijen denken dat ze ondanks mogelijke principiele bezwaren toch voor toepassing van de wet moeten stemmen – zal ik donderdag een voorstel indienen om de Rotterdamwet in ieder geval op te schorten tot duidelijk is dat er ook echt voldoende sociale huurwoningen in de randgemeenten gebouwd worden. Want als je zelf vindt dat er niet voldoende passende huisvesting voor kansarmen in de regio is, moet je als consequent bestuur ook vinden dat de toepassing van de Rotterdamwet volgens diezelfde wet nu onwettig is.

We zullen zien hoe consequent het college en de collega-raadsleden zijn.