Na het NEE in Ierland nog meer goed nieuws vandaag. In januari zei Margriet Drijver van Com.wonen nog over de 1400 woningen in Vreewijk: “WIJ hebben besloten om niet te renoveren en zullen dat ook niet doen.”  Vandaag schrijft wethouder Karakus als voorzitter van de stuurgroep Vreewijk (gemeente, deelgemeente en Com.wonen) dat het uitgangspunt veranderd is van “sloop tenzij” naar “behoud tenzij”. De kop van het persbericht van de gemeente geeft aan wat daar bedoeld wordt: “Meer woningen behouden in Vreewijk”.

SP tweede kamerlid  Krista van Velzen bezocht Vreewijk in november 2006 en onthulde een plakaat om het monumentale karakter van het tuindorp te onderstrepen

De acties van bewoners in Vreewijk en toenemende politieke druk hebben een eerste succes opgeleverd. Felicitaties zijn op z’n plaats! Maar als je de brief van Karakus samen met de vandaag gepubliceerde onderzoeken van Nijl architecten (”Vreewijk vanuit cultuur-historisch perspectief”) en TNO (naar de bouwtechnische staat van het tuindorp) doorleest, dan wordt al snel duidelijk dat er wel een slag gewonnen is, maar zeker niet de hele oorlog.

Vooral in de brief van Karakus wordt al snel duidelijk waar de haken en ogen zitten. Over de pogingen van een wethouder, die in oktober vorig jaar voluit achter de sloopplannen van Com.wonen ging staan, om het gezichtsverlies beperkt te houden, is nog wel heen te lezen. Zo wordt er in de brief opgemerkt dat “de stedelijke woon- en stadsvisie uiteraard” het kader blijven voor het programma in Vreewijk. Lachen, want een half jaar geleden was het verhaal nog dat de sloopplannen van Com.wonen precies pasten bij die visies.

Karakus wil de aanpak van Vreewijk gefaseerd realiseren in tien jaar. Er komt een uitwerkingsplan waarin per woning aangegeven wordt wat er moet gebeuren – renovatie, restauratie of nieuwbouw. De uitvoering moet vervolgens per woonblok gebeuren. Dat is een prima manier van werken, zeker als de bewoners nauw betrokken worden bij het maken van het plan en de uitvoering. Achterdochtig wordt ik dan weer van de bijzin die daarbij vermeld staat. “Ook de fincanciele en volkshuisvestelijke aspecten” gaan een rol spelen bij het besluit per blok en per woning over sloop of renovatie. De vraag is dan natuurlijk wie dat gaat bepalen? Volgens Com.wonen en volgens de woonvisie van Karakus kunnen om financiele en volkshuisvestelijke redenen beter alle 1400 woningen gesloopt worden. Extra achterdochtig maakt weer een andere passage uit de brief waarin staat dat voor de zogenaamde linker Vlieger (met zo’n 600 woningen) geldt dat – om tot een cultuurhistorisch verantwoorde aanpak te komen – zo’n 40 procent van de woningen behouden moeten blijven. Het gevaar is groot om vervolgens maar aan te koersen op sloop en nieuwbouw van de overige zestig procent.

In de brief van Karakus staan nog veel meer onduidelijkheden en valkuilen waar de komende maanden nog een flink robbertje over gevochten zal moeten worden. Zo wordt de indruk gewekt dat het TNO-rapport Com.wonen gelijk geeft als het gaat om de bouwtechnische staat van de woningen. Letterlijk staat er: “Uit het TNO onderzoek blijkt dat genoemde 1327 woningen niet meer voldoen”. En even verderop: “Er moet hoe dan ook grondig ingegrepen worden via renovatie, via restauratie dan wel via (aangepaste) nieuwbouw.” Terwijl TNO zelf veel minder dramatisch doet over de staat van de woningen. Zelfs voor die huizen waar het onderzoek funderingsherstel noodzakelijk acht wordt gezegd dat dit heel goed mogelijk is door een ingreep die in twee weken uitgevoerd kan worden. Nergens is in het TNO rapport te lezen dat er onderzochte woningen zijn aangetroffen die niet meer te redden zijn van sloop!

Een grote slag om de arm zit ook in deze zin: “Overigens geeft Com.wonen terecht aan dat wanneer het programma voor een deel via restauratie gerealiseerd wordt, er sprake zal zijn van aanzienlijke extra kosten. Ik zal daarom onder meer bij de ministers Plasterk en Vogelaar aandringen op extra financiele middelen voor Vreewijk.” Wat wat als dat geld van het rijk er nu niet komt, of te weinig?

De “harde herhuisvestingsgarantie in Vreewijk” is in de praktijk niet meer dan de gebruikelijke bij herstructeringsplannen, terwijl het hier (”behoud, tenzij”) veel meer om een renovatie-aanpak moet gaan, waarbij geregeld is dat bewoners weer in hun oude woning kunnen terugkeren als ze dat willen.

Karakus en zijn DS+V zullen actieve bewoners en de deelraad – onder verwijzing naar dit “compromis” – fors onder druk zetten om nu maar akkoord te gaan met de wijkvisie die eind deze maand in de deelraad besproken zal worden.

Ik zou die bewoners en de deelraad willen aanraden om dat vooralsnog niet te doen! Er is nog veel te veel onduidelijk, en door nu akkoord te gaan met die wijkvisie zou je wel eens het initiatief uit handen kunnen geven en vrij spel aan Com.wonen om met hun eigen invulling van dit “compromis” aan de slag te gaan.

En DAT vertrouwen heeft de corporatie in de afgelopen jaren domweg verspeeld.