Leo de Kleijn
Dit is mijn oude weblog tot 2011. Klik hier voor mijn actuele blog.

Recent

Laatste reacties

Categorieën

Archief

Links

Overig

Email

Zoeken

 
 

RSS

Duurzaam werk of straks weer op straat?

zondag 5 oktober 2008

Het aantal Rotterdammers in de bijstand is gedaald tot onder de 30.000. Wethouder Schrijer opent morgen het ‘Werkplein Dwarsdijk‘ en zal daar de nieuwste cijfers presenteren. Volgens het persbericht van de gemeente zijn er sinds de start van deze collegeperiode “ruim 6.000 mensen minder afhankelijk van de bijstand”. Dat is “vooral te danken aan maatregelen en projecten van de gemeente om iedereen die kan werken, ook aan het werk te krijgen.” De website van de PvdA Rotterdam juicht dat dit een unieke prestatie is van “het college van burgemeester en wethouders onder aanvoering van de PvdA”.

duurzaam.jpg

Duurzaam werk voor alle Rotterdammers?

Ik heb hier al vaker betoogd dat je met cijfers en statistieken zo’n beetje alles kunt aantonen. Dominic Schrijer is een bestuurder die dat vaak en graag doet. Met net wat andere cijfers kun je gemakkelijk bewijzen dat de daling van het aantal Rotterdammers in de bijstand helemaal niet zo’n uitzonderlijke prestatie is. Belangrijker is de vraag die mijn collega Josine Strörmann de afgelopen twee jaar steeds maar weer aan de wethouder vroeg. ‘Dit college wil koste wat kost de wedstrijd uitstroom uit de bijstand winnen. Als mensen maar aan het werk gaan of in elk geval niet meer bij de gemeente in beeld zijn! De SP wil weten wat voor baan mensen dan hebben gekregen. En voor hoe lang? Gaat het om duurzame doorstroom naar werk of vallen mensen snel weer terug in de bijstand?’

Om met de cijfers te beginnen (beschikbaar op de website van het CBS). In het laatste jaar van het vorige college daalde het aantal bijstandsuitkeringen met gemiddeld 205 per maand. Dit college komt uit op een daling van 210 per maand. In Den Haag daalde het aantal verstrekte bijstandsuitkeringen sinds mei 2006 een stuk sneller dan in Rotterdam, terwijl Amsterdam ongeveer gelijk tred houdt met Rotterdam. Op basis van die cijfers is het onzin om te beweren dat dit college het zo uitzonderlijk goed doet.

Volgens mij is Schrijer de afgelopen twee jaar vooral meegelift met de economische hoogconjunctuur. Met de “Work First” aanpak is Rotterdam zeker niet uniek. Volgens onderzoek van de vereniging van directeuren van sociale diensten blijkt die aanpak vooral te werken als “afschrikmiddel”. Mensen die via de kortste weg naar werk wel aan een “reguliere” baan geholpen worden, komen vaak terecht in onzekere, tijdelijke en laagbetaalde banen met weinig perspectief.

Het gevolg is weliswaar een daling van het aantal mensen met een uitkering, maar tegelijkertijd een toename van het aantal “werkende armen”. De grote vraag is wat er met al die mensen gaat gebeuren als straks de financiële crisis gaat doorwerken in de reële economie.

De flexwerkers die de afgelopen jaren uit de bijstand verdwenen zullen dan de eersten zijn die weer op straat staan. En hebben ze tegen die tijd uberhaupt nog recht op een bijstandsuitkering? Niet als je jonger bent dan 27 jaar in ieder geval.

Politiek en stadhuis, Rotterdam | 29 reacties

  1. Reactie van Lydia op 6 oktober 2008 om 13:57 uur

    Amen!

  2. Reactie van Joan op 9 oktober 2008 om 18:00 uur

    Door een uitspraak van de rechtbank in Arnhem zijn de “Work First”-projecten op losse schroeven komen te staan. Zie: http://www.volkskrant.nl/economie/article1075727.ece/Bijstandsheld_Bennie_wint_schoffelzaak

  3. Reactie van Zeno op 10 oktober 2008 om 02:51 uur

    De rechter bevestigt de mening van Wyss?:

    http://www.bijstandsbond.org/achtergrond/wyss.htm

    en

    http://www.socialnet.de/rezensionen/5783.php

    ??

    -

  4. Reactie van Joan op 10 oktober 2008 om 13:51 uur

    Interessante artikelen idd. Ik vind het lastig. Natuurlijk kun je werkvaardigheden niet afzien aan de manier waarop iemand bijvoorbeeld tubetjes lijm inpakt. Hooguit of iemand op tijd komt, het werk ook inderdaad doet. Maar welke capaciteiten en vaardigheden iemand verder heeft kun je daarmee niet testen. Wel is het zo en ik heb zelf bij de sociale dienst gewerkt, dat er (redelijk wat) mensen zijn die het inderdaad verdommen om te werken. Die anderhalf uur te laat komen of helemaal niet op komen dagen en het is denk ik een principiele stellingname of je vindt dat je van alle burgers in een land mag verwachten dat ze zich aan bepaalde basisregels houden. Zoals daar zijn: een vorm van arbeid verrichten als tegenprestatie voor loon of uitkering. Als je vindt dat dit niet voor iedereen hoeft te gelden, dan zou je kunnen kiezen voor een optie waar je tegenwoordig nauwelijks nog van hoort: het basisloon voor iedereen. Dus geen bijstandsuitkering waar rechten en plichten tegenover staan en waar sancties bij kunnen worden ingezet als je je niet aan de plichten (zoals b.v. de arbeidsverplichting) houdt, maar een basisloon op een laag niveau waar geen arbeidsverplichting aan vast zit. Zelfs in de jaren tachtig, toen wat de sociale zekerheid betrof de bomen nog tot in de hemel groeiden, is het er nooit van gekomen met het basisloon voor iedereen. Terwijl het met een herverdeling van de middelen op zich wel zou kunnen en doordat je de salarisschalen voor de werkenden er op zou kunnen afstemmen dat ze al over het basisloon beschikken ook niet heel veel duurder uit zou vallen omdat ik ook niet denk dat vrouwen met kinderen zich nog van de arbeidsmarkt zouden laten verjagen, natuurlijk is bij werk geld niet de enige prikkel. Ik denk dat er inderdaad een Calvinistische benadering achter schuil gaat: In het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen. Dat is echt onze culturele traditie, kijk ook naar fabels als de krekel en de mier. Het zou misschien inderdaad een vriendelijker wereld worden met een basisinkomen voor iedereen. Omdat inderdaad niet iedereen in staat is deel te nemen aan de produktiemaatschappij, of dat nou op grond van psychische of lichamelijke factoren is. Aan de andere kant zou je helemaal het zicht kwijtraken op de categorie mensen die dan zou afhaken. Je kunt ook gezien vanuit een zorgzame samenleving mensen er bij betrokken willen houden. Mensen zijn uiteindelijk ook dieren. Wij maken deel uit van een roedel, of we het nou willen of niet. Als er geen enkele binding meer zou zijn, ook niet met klantmanagers van een sociale dienst, zou het ook kunnen gebeuren dat mensen in totale eenzaamheid verkommeren zonder dat iemand zich daar nog iets van aantrekt.

  5. Reactie van Peter Janssen op 10 oktober 2008 om 15:19 uur

    ….maar als een groep MEDE-mensen als “hufters” wordt weggezet, waarvoor een “hufteraanpak” juist is,lijkt er toch wat door te schieten.

    Dit kan toch niet waar zijn dat een OVERHEIDSINSTANTIE een CATEGORIE mensen zó benoemt!

    Het gevaar lijkt aanwezig dat dit een hellend vlak is.

    Ik hoop dan ook dat de termen niet van de overheid, maar van de auteur zijn…

    Eén stapje verder en je gaat ze als deviante groep zien, waar normale behandeling (inclusief normale sancties) en rechten niet meer voor gelden:

    (citaat)
    “”De medewerkers van WerkDirect benaderen hun klanten overigens niet allemaal op dezelfde wijze. Grofweg zijn er in de ogen van de medewerkers twee soorten klanten te benoemen die totaal verschillend zijn:
    De ‘HUFTERS’. Deze klanten hebben gefraudeerd, saboteren het re-integratieproces en/of komen hun sollicitatieplicht niet na. Vanuit dat KLANTBEELD wordt vervolgens de ‘HUFTERBENADERING’ toegepast. Dit betekent dat de klant per direct naar Roteb wordt verwezen.
    Klanten die als het ware een duw(tje) in de rug nodig hebben. Hierbij gaat het bijvoorbeeld om klanten die, vaak al jaren, in deeltijd werken in combinatie met een aanvullende uitkering. Bij deze klanten wordt weliswaar gedreigd met verwijzing naar Roteb, maar is er sprake van een onderhandelingsproces. Zij worden in de gelegenheid gesteld om urenuitbreiding bij hun werkgever te realiseren, waarbij de termijn die zij hiervoor krijgen van geval tot geval wordt bepaald. Deze groep omvat ruim een kwart van de geselecteerden. Gelet op deze laatste groep gaat het te ver om WerkDirect als geheel een hufterproject te benoemen”"

    Het hele rapport staat hier:

    http://64.233.183.104/search?q=cache:zNACFCVUud0J:www.interventiesnaarwerk.nl/uploaddb/downl_object.asp%3Fatoom%3D64%26VolgNr%3D0+%22BESCHRIJVING+WERK+DIRECT%22&hl=nl&ct=clnk&cd=1&gl=nl

    Voor alle duidelijkheid:

    Misschien zijn er argumenten denkbaar om sommigen als hufters te karakteriseren; misschien zijn er zelfs objectieve maatstaven voor te bedenken, maar een GROEP? Door de OVERHEID?
    Dat gaat me te ver.

  6. Reactie van Jet op 10 oktober 2008 om 16:16 uur

    @Joan:

    Je schrijft: “…ook gezien vanuit een zorgzame samenleving… ”

    De werkelijkheid is aanzienlijk cynischer.

    In de jaren waarin die term (zorgzame samenleving) werd geïntroduceerd, door het CDA geloof ik, werd als hoofdcriterium voor “gezamenlijke huishouding” in de sociale zekerheid “verzorging” bedacht.

    D.w.z. Twee bejaarden met eigen (huur-)woning , waarvan de ene ziek is en door de ander meer dan een minimum aantal uren bezocht wordt om verzorgd te worden, loopt kans als fraudeur gepakt te worden.

    Ook in de WWB en andere sociale regelingen geldt nog steeds “verzorging” als hoofdcriterium voor fraude.

    Conclusie:

    Werkenden mogen mekaar verzorgen; uitkeringsgerechtigden moeten vereenzamen en aanspraak maken op wegbezuinigde thuiszorg.

    Cynisch ja.

  7. Reactie van Kees op 10 oktober 2008 om 16:18 uur

    Het is jammer dat de Sociale activering van mensen verdrongen is door commerciéle reïntegratie- buro’s, die slechts onrealistische praatjes naar beide kanten verkopen en ondertussen de zoveelste geldverspilling vormen. Een uitstroompercentage onder de 10% is heel normaal…meer zit er ook niet in. Althans..niet binnen een bepaalde tijd.

    Op de langere termijn is Sociale activering veel deugdelijker. Bovendien was het afzetgebied vooral gelegen in broodnodige vrijwilligersplekken op scholen en instellingen. Daar konden mensen ritme, ervaring en arbeids- ethos opdoen. Zowel professioneel als subject kan ik dat ten volle beamen, omdat ik mezelf zo heb opgewerkt naar een vaste baan. Tenminste, dat dacht ik.

    Ik ben één van de ID-ers die gedropt is in een reïntegratiebedrijf, terwijl Sociale activering m’n werk was. PR en activiteitenbegeleider, maar vooral manus van alles. Zonder papieren, alles zelf aangeleerd. Netwerkbeheer, computerfreak die ieder probleem oplost, grafische vormgeving, folders, textjes, krantjes, foto’s, persberichen..niks is me te gek gebleken. Helaas geen diploma’s.

    Ik loop tegen een muur op…gestigmatiseerd door mijn ‘reintegratie’ en met een schat aan ervaring met o.a. reïntegratie….

    Gemeente Rotterdam: BEDANKT! Prima gedaan hoor…ben dubbel zo duur, machteloos, werkeloos, gefrustreerd en hopelijk stuurt de Soos me straksrichting Roteb. Lijkt me lekker om met zakken te smijten, waarbij ik me van alles kan voorstellen. Want gelukkig heb ik nog een beeldend vermogen tot denken…wil niet somber zijn.

  8. Reactie van Zeno op 10 oktober 2008 om 16:31 uur

    @Kees:

    Ook jouw verhaal bevestigt Wyss.(reactie 3 hierboven)

  9. Reactie van Joan op 10 oktober 2008 om 17:10 uur

    Jet (6): Ik bedoel niet de idee van het CDA destijds van “de zorgzame samenleving”, ik bedoel het niet politiek. Het gaat er mij om dat als je een basisinkomen zou hebben voor iedereen, je in elk geval niet meer met afschrikwekkende maatregelen een onderklasse zou kunnen creeren als beschreven door Wyss (heette hij geloof ik, lees het artikel bij de link onder 3). Een onderklasse die niet zo groot mag worden dat ze de rest overvleugelt en daardoor werkelijk macht krijgt en in opstand zou kunnen komen, maar groot genoeg moet zijn om een afschrikwekkende werking te hebben op de grote meerderheid die zo in het gareel gehouden wordt. Want stel je voor, als je in de bijstand komt moet je tubetjes lijm in doosjes gaan stoppen, kleerhangertjes gaan buigen, doe je het niet dan kun je helemaal fluiten naar je geld; dan kun je maar beter de nukken van je baas voor lief nemen, ook al word je daar ook niet gelukkig van en bezorg je jezelf een maagzweer. Met een basisinkomen zou je dat element er uit halen, kunnen mensen zonder sancties zelf beschikken over een basisbedrag en ook zelf de beslissing nemen of ze meer inkomen willen door betaald werk of niet. Vanuit dat oogpunt gezien ben ik voorstander van een basisinkomen. Alleen zou de groep die daarvoor kiest, en waar ook soms psychisch kwetsbare mensen van deel zouden uitmaken, dan elk gestructureerd contact met de samenleving kwijtraken. Veel mensen hebben tegenwoordig geen contact meer met familie of buren en er zijn helaas ook veel mensen zonder vrienden. Die zouden dan helemaal kunnen afglijden zonder dat ook maar iemand het nog in de gaten heeft. Toch, als ik het ene tegen het andere afweeg, ben ik voorstander van een basisinkomen. Alleen zit dat er met de huidige politieke verrechtsing van de maatschappij totaal niet meer in.

  10. Reactie van Jet op 10 oktober 2008 om 17:36 uur

    O.K.

  11. Reactie van Tja........ op 12 oktober 2008 om 03:25 uur

    Op http://www.reintegratieklachten.nl/?mode=klachten staat onderstaande tekst. Wat daarvan te denken??:

    1941 – 2008
    Naam: anoniem
    Met ingang van 1 mei 1941 voerde de bezetter de Gewestelijke Arbeidsbureaus in. Maar het arbeidsbureau was, net als de andere, gewoon een instelling ten behoeve van de Duitse oorlogsmachine. Een grote steun voor een slecht doel. Duizenden werklozen gingen voor de oorlog de grens over om in Hitlers oorlogsindustrie te werken. De Nederlandse overheid ging dat zelfs VERPLICHT stellen. Ongehuwde mannen die WEIGERDEN in Duitsland te gaan werken, kregen GEEN UITKERING (steun) meer. Het intrekken van de steun was allesbehalve een onschuldige maatregel. Voor vele gezinnen betekende dit een onmiddellijke bedreiging met brodeloosheid en een onmogelijkheid het gezin in stand te houden. Dus gingen al vóór de oorlog tienduizenden Nederlandse jongens naar Duitsland. Als een soort DWANGARBEIDERS van de eigen regering.

    ‘Vrijwillige’ arbeid.

    In 1940 was de vrijwilligheid om te werken in Duitsland al niet meer dan schijn. Hoewel er nog geen aanmeldingsplicht voor werklozen bestond, konden de ambtenaren van de arbeidsbeurzen werkloze mannen tot arbeid in Duitsland VERPLICHTEN OP STRAFFE VAN INHOUDING VAN DE STEUNGELDEN. Hetzelfde gold voor hen, die van de armenzorg ontvingen. Op 25 juni 1940 werd er een bericht aan alle gemeentebesturen gezonden, dat werk in Duitsland als “PASSENDE ARBEID” beschouwd diende te worden, arbeid dus, die de gesteunde verplicht was te aanvaarden.

    Een circulaire van het Departement van Sociale Zaken van 25 juni 1940 meldt: “Het weigeren van werk in Duitsland heeft tot gevolg stopzetting van ondersteuning van plaatsing bij de werkverschaffing of van uitkering uit de werklozenkas”.

    Verplicht Werk, Korten van uitkering, Arbeidsburo’s, Passende Arbeid, Dwangarbeid, …. Waar hebben we dat meer gehoord?

    Leest u deze zn nog eens:

    1940

    In 1940 was de vrijwilligheid om te werken in Duitsland al niet meer dan schijn. Hoewel er nog geen aanmeldingsplicht voor werklozen bestond, konden de ambtenaren van de arbeidsbeurzen werkloze mannen tot arbeid in Duitsland VERPLICHTEN OP STRAFFE VAN INHOUDING VAN DE STEUNGELDEN.

    2008

    In 2008 was de vrijwilligheid om te werken in Nederland al niet meer dan schijn. Er bestaat al een aanmeldingsplicht voor werkelozen en de ambtenaren van de sociale dienst/arbeidsburo’s kunnen werklozen mensen verplichten tot arbeid in Nederlandse werkfabrieken of straffe van inhouding van steungelden.

    In 1940 was het fout en men spreekt er nu over als zijnde dwangarbeid. Nu in 2008 is er hetzelfde aan de hand maar nu spreekt men van arbeidsintegratie. Waar ligt hier het verschil? Het feit dat men vind dat het regime in 1940 fout was kan niet als argument worden gevoerd want uiteindelijk is dat een persoonlijke overtuigingskwestie, veel mensen keuren de huidige nederlandse regering nl. ook af. De overheid van nu denkt net als de overheid van 1940 het gelijk aan zijn kant te hebben,maar het is niet aan een overheid om te stellen dat verplichte arbeid in het ene regime wel dwangarbeid is en niet in het zijne. Er zijn in elk land mensen in meer of mindere mate die het niet eens zijn met de huidige regering, om deze personen verplichten te werken aan iets waar zij niet voor gekozen hebben hebben is dwangarbeid ongeacht welke overheidsvorm een land ook heeft.

  12. Reactie van Joan op 12 oktober 2008 om 11:04 uur

    Tja, ik vind dat je hier een volstrekt krankzinnige vergelijking maakt. Als je een reintegratietraject bij bijvoorbeeld Agens gelijk stelt aan uit je gezinsverband getrokken worden en te werk gesteld in een ander land bij een vreemde mogendheid waardoor je land bezet werd, bovendien een land waarvan de bezettende vertegenwoordigers op grote schaal razzias hielden en mensen op ethnische gronden afvoerden en uitmoordden, dan schiet je zo door dat niemand je meer serieus zal nemen. Ik in elk geval niet. Een kenmerkend verschil is al dat in de jaren veertig ons land met militair geweld overweldigd werd (Rotterdam is niet ‘zomaar’ platgebombardeerd) en het stemrecht onmiddellijk werd afgeschaft, terwijl de huidige regering op grond van openbare verkiezingen tot stand is gekomen binnen een parlementaire democratie. In de jaren veertig was er ook niet de mogelijkheid je tot een rechter te wenden als je onder dwang naar Duitsland werd gevoerd om daar dwangarbeid te verrichten, terwijl de bestuursrechter in Arnhem nu gewoon een uitspraak heeft gedaan over de aard van de WorkFirst-projecten.

  13. Reactie van Tja.... op 12 oktober 2008 om 13:49 uur

    @ Joan

    Ik schrijf:
    ” Wat daarvan te denken?? ” in mijn 2de regel. Dat zijn ook mijn laatste woorden in dat stukje. Ik vergelijk dus niets.
    Een discussieaanzwengelende tekst plaatsen is niet gelijk aan vergelijken.

    Succes verder.

  14. Reactie van Joan op 12 oktober 2008 om 14:06 uur

    Sorry Tja, dat had ik over het hoofd gezien, ik dacht dat je zelf de vergelijking maakte.

  15. Reactie van Kees op 12 oktober 2008 om 17:42 uur

    Voor de volledigheid: Al vóór 1940 werden Nederlandse werklozen ‘gedwongen’ in Duitsland te werk gesteld… Deden ze dat niet dan werden ze gekort. In dit licht gezien gaat bovenstaande redenering enigszins mank door de vergelijking met het nazisme.

    Dat hoeft ook niet, want de Nederlandse overheid keek niet zo nauw naar een ‘bevriende mogendheid’…

  16. Reactie van Joan op 13 oktober 2008 om 18:59 uur

    Is die man op die foto met die bezem nou trouwens Peter van Heemst? Zoja, wat is dat voor PopieJopie-gedoe met die bezem?

  17. Reactie van Lydia op 13 oktober 2008 om 19:11 uur

    Nee, dat is niet de heer P. van Heemst.

  18. Reactie van Agens op 13 oktober 2008 om 19:46 uur

    @Joan

    http://www.reintegratieklachten.nl/?mode=klachten:

    Intimidatie.
    Naam: Thea
    Sinds kort bij Agens in re-integratie traject op eigen verzoek , heb sinds Maart dit jaar een Wajong uitkering en gaf aan dat ik graag wilde kijken of ik toch …Lees verder >>

    Agens ,een lachertje…
    Naam: Anja
    Sinds begin 2008 ben ik bij buro Agens in maastricht bezig met het vinden van een baan. Het enige wat mijn contaktpersoon mij te bieden heeft is vrijwillegersw…Lees verder >>

    Agens helpt immigratie uit Midden-Oosten
    Naam: kees
    Agens is niet meer dan een methode van de politiek om werk voor immigranten te vinden. Vroeger kreeg een immigrant een uitkering maar omdat dat niet zo ma…Lees verder >>

    Agens met de A van Amateurisme
    Naam: Erik
    Hoi, Ik heb een klacht over Agens. Zit hier sinds januari 2008. Moet zelf telefonisch informeren of er nog banen zijn. Mijn jobcoach kan niet lezen of s…Lees verder >>

    etc etc

  19. Reactie van Joan op 14 oktober 2008 om 10:34 uur

    Nou, hij lijkt in elk geval sprekend op Peter van Heemst, en het lijkt me helemaal geen gek idee als politici zich eens voor in elk geval een maand (tijdens het zomerreces bijvoorbeeld) beschikbaar stellen voor een reintegratietraject. Helemaal dus, het inkomen op minimumniveau (het eigen inkomen kan vast wel een partijkas in), de afspraken met mensen van een reintegratiebureau die al in een folder taalfouten maken: “Een workshop waarin u kunt kennismaken met de wijze waarop AGENS haar klanten succesvol begeleid naar werk”. En inderdaad het werk doen dat dan wordt aangeboden. Want het is voor politici nu wel heel makkelijk roepen hoeveel duizenden per traject zo’n reintegratiebureau kost (dat is ook zo) maar dat blijkt dus als ik Kees en “Agens” wie achter die naam ook schuil gaat mag geloven geen garantie voor kwaliteit, maatwerk, en voor het blijvend vinden van werk.

  20. Reactie van Willij op 14 oktober 2008 om 11:44 uur

    Laat ik het werken op straat nu een van de leukste dingen vinden in het leven.
    Heerlijk planten kopen die betaald worden door Opzoomeren en in een weekend mensen via de Open deur Dagen in delfshaven rondleiden door onze Geheime Binnentuinen.
    Jammer dat dit als Vrijwilligerswerk wordt gezien. Maar de vreugde is er niet minder om. Heel de haven wil nu dat ik hun voortuin inricht.
    Op zich lekker met dit prachtige weer om te gaan shoppen voor struiken en kleur en ervaring op te doen met al die instellingen.Zie dit duidelijk als werk. Wat ik niet als werk beschouw, zijn de 50 bomen die gekapt werden vanwege junks die er onder zaten(in het verleden) of appartementen laten bouwen die helemaal niet bij ons gebied passen. Dat zie ik als afbreuk.
    Raar dat de lelijke dingen veroorzaken en buurten uit balans brengen, geld oplevert en voor schoonheid van een gebied gaanom het nog enigszins te redden, gratis moet.
    Maar dat zal wel een communicatiefout zijn.

  21. Reactie van Sara op 16 oktober 2008 om 00:46 uur

    Mijn broek zakt uit als ik enerzijds de klachten lees (en hoor) van ervaringsdeskundigen:

    http://www.reintegratieklachten.nl/?mode=klachten ,

    en anderzijds hier een volkomen kritiekloos verslag lees dat doet vrezen voor integrale adaptatie van het angelsaksische model in nederland (Vaarwel rijnlandmodel):

    http://www.divosa.nl/Smartsite.shtml?id=52398

    Nogal een werkelijkheidskloof tussen 2 (onoverbrugbare?) werelden, lijkt me.

    Zo’n perceptiekloof moet wel op termijn tot polarisatie leiden, vrees ik…..

    Alsof die niet al op voldoende vlakken loert in NL !

    Ik zie het somber in!

  22. Reactie van Dominiq op 16 oktober 2008 om 03:37 uur

    HIER KOM IK NOOIT MEER TERUG!

    http://www.groenlinks.nl/1ekamer/publicaties/opinie.2008-07-16.1911399500/publication/download_file
    :

    “Praat vijf minuten met een willekeurige cliënt in de sociale zekerheid en het thema bejegening komt aan de orde. Soms voelt men zich als een nummer behandeld. Soms voelt hij of zij zich niet serieus genomen en heeft het gevoel dat er geen begrip is voor zijn of haar problemen. Natuurlijk zijn er ook positieve verhalen, dat het klikt met de consulent, casemanager, re-integratiecoach of hoe de professional in kwestie ook mag heten. In de sociale zekerheid wordt veel gesproken en is veel geregeld over rechten en vooral de plichten van cliënten, maar is er relatief weinig aandacht voor bejegening. Gelukkig lijkt er de laatste een kentering gaande, maar het voor de hand liggende punt dat er bijvoorbeeld met cliëntenraden convenanten worden gesloten over bejegening lijkt om de meeste plaatsen nog ver weg.

    Ingebakken in de structuur

    Illustratief is in dit verband de recente weigering van de samenwerkende ketenpartners (AKO) een intentieverklaring met de Landelijke Cliëntenraad (LCR) te sluiten om op die manier te stimuleren dat uitvoeringorganisaties met hun cliëntenraden nadere afspraken over bejegening maken en dit schriftelijk vastleggen. Voor de weigering worden twee redenen gegeven (brief 20 juni 2008). De door het AKO ontwikkelde klantprincipes acht men de graadmeter voor bejegening en er zijn tussen AKO en LCR al afspraken over de ontwikkeling van cliëntenparticipatie en integrale dienstverlening. Het tweede gaat over iets anders, maar het eerste argument legt een tweede diepere dimensie van bejegening in de sociale zekerheid bloot: namelijk het aspect van bejegening in het denken over cliënten in de sociale zekerheid. Er worden, liefst centraal, cliëntprincipes bedacht en daarmee is ook op het concrete niveau van de cliënt de goede bejegening geregeld. Cliënten hoeven niet mee te denken en te praten het is al voor hen bedacht. Ook de ideologie van het denken en doen voor de cliënt is een aspect van bejegening, omdat het hem of haar onvolwassen en wilsonbekwaam maakt. Die structurele houding steekt en ergert.

    Wie er oog voor heeft ziet het keer op keer in de uitvoering van de sociale zekerheid gebeuren, soms scherp en soms mild of verstopt. Eén van de scherpste voorbeelden was de aanbesteding van kavels uitkeringsgerechtigden op de re-integratiemarkt. Woedend waren de betrokkenen en terecht. Deze manier van uitvoeren en vooral het denken dat erachter zat, maakten van hen een ding in plaats van mensen, die werden gekocht en verkocht. Hun waardigheid en menselijke waarde was omgezet in een waar. Dat soort aanbestedingen vinden trouwens nog steeds plaats. Alleen de terminologie is aangepast. De kavel heet tegenwoordig een perceel.

    Georganiseerd wantrouwen

    Er is nog een derde dimensie in de bejegening van cliënten, politiek………..(zie link)

    Etc Etc uiteraard. Alleen Rotterdam dendert voort.

    .

  23. Reactie van Joan op 16 oktober 2008 om 14:22 uur

    Ik denk dat essentieel is in wat Laurier hier zegt inderdaad dit is:
    “In feite zijn de ontwerpen van de regelingen in de sociale zekerheid gebaseerd op georganiseerd wantrouwen”. Daar vloeit verder alles uit voort. Nou is het natuurlijk zeker niet zo dat mensen met een uitkering voor 100% bestaan uit gemotiveerde mensen die graag weer aan het werk willen, nooit frauduleuze handelingen zouden plegen, nooit zouden zeggen dat ze alleenstaand zijn terwijl ze in feite samenwonen. Ik heb zelf drie jaar bij de sociale dienst gewerkt in het verleden en dat was zonder meer een eye opener. Alleen, je moet je er altijd van bewust zijn en blijven dat de overgrote meerderheid wel bestaat uit integere mensen die een gerechtvaardigd beroep doen op een uitkering. Als nou naast al die trainingen bij sociale diensten en UWV’s die er op gericht zijn om misbruik te herkennen en op te sporen ook eens een cursus zou kunnen worden besteed aan fatsoenlijk omgaan met mensen, aan het kweken van het bewustzijn dat verreweg de meeste mensen met een uitkering volledig bona fide zijn en weer heel graag goed en zinvol werk zouden doen of als dat niet meer lukt een andere vorm van maatschappelijke participatie, waar in deze maatschappij ondanks de huidige financiele crisis toch nog steeds een grote behoefte aan is, dan zou dat al winst zijn. Maar inderdaad, in het huidige politieke tij zit dat er niet in. Er stond vorige week een artikel in de Volkskrant over het huidige klimaat in Rotterdam, wat je kortweg kunt schetsen als een klimaat van wantrouwen en een doorgeslagen behoefte aan veiligheidseisen die wat mij betreft juist een sfeer van wantrouwen onderling kweken.

  24. Reactie van Kees op 16 oktober 2008 om 16:57 uur

    Ik heb sollicitatie- training gehad. Dan vraagt de ‘baas’ of je nog meer mongolen in je familie hebt. Daar moet je dan leuk op antwoorden (…)

    Misschien zijn het wel hele gewone, normale sociale mensen die veelal uit het arbeidsproces worden gemikt. Om vervolgens lekker voor de centjes rondgepompt te worden.

    Cynisch?…welnee, gewoon de dagelijkse praaktijk. Of het nu aandelen zijn, hypotheken of mensen, er valt in te handelen…

    Hoezo afschaffing van de slavernij?

  25. Reactie van Joan op 16 oktober 2008 om 21:33 uur

    Nou, daar heb je wel gelijk in, Kees. Dat lees je ook in het stuk van Laurier dat Dominiq plaatst: “Aanbesteding van kavels uitkeringsgerechtigden op de reintegratiemarkt”. Hoeveel kost het, wat is het gemiddeld rendement, wat levert het op en de afvallers, nou ja, daar bedenken we wel een ander trajectje voor en als het aan henzelf ligt een sanctie. Toch, en daar spreek ik weer uit de praktijk want ik heb vroeger niet alleen bij de sociale dienst gewerkt, maar eerder nog ook bij Arbeidsvoorziening toen dat nog bestond, moet je de schuld niet alleen bij die instellingen leggen. Want er zitten soms inderdaad mensen tussen degenen die al heel lang met een uitkering zitten waarmee op werkgebied echt niks meer te beginnen valt. Totaal niet gemotiveerd, een houding van rot op met je traject, daar valt ook weinig mee te beginnen. Omdat een werkgever nou eenmaal eisen stelt en werkgevers hebben het nog steeds voor het uitkiezen. Ik heb zoiets van: Als mensen zelf niks willen, val ze dan ook niet lastig met die verplichte nummers die alleen maar klauwen met geld kosten en niks opleveren als de mensen er niet echt voor kiezen. Met de mensen die echt gemotiveerd zijn en aan de slag willen moet je dan maatwerk leveren. Waarmee ik natuurlijk niet bedoel dat die dan de baan moeten krijgen waarvan ze dromen, maar dat ze zinvol werk krijgen dat is toegesneden op hun vaardigheden en capaciteiten. Toen ik nog bij Arbeidsvoorziening werkte, inmiddels echt lang geleden, was daar een apart gedeelte van het bedrijf voor met echt toegewijde consulenten die ontzettend gemotiveerd aan de slag bleven met hun klanten. Inmiddels is het natuurlijk allemaal uitbesteed aan de private sector van de reintegratie-business, hoewel ik niet wil zeggen (ik heb er persoonlijk geen ervaring mee) dat daar nooit toegewijde, gemotiveerde mensen zullen werken en dat alleen het profijtbeginsel opgang zal doen. Zo cynisch ben ik nou weer niet. Ik blijf altijd geloven dat mensen op zich van goede wil zijn en geneigd elkaar zoveel mogelijk te stimuleren en te helpen. Ook omdat elke reintegratieconsulent het beter zal hebben met zijn of haar baas (eigenbelang speelt overal) naarmate meer mensen echt succesvol uitstromen naar structureel werk.

  26. Reactie van Ralph op 17 oktober 2008 om 01:23 uur

    @Joan
    Lijkt me een goede houding.

    But,

    What went wrong?

    Is deze samenleving van God los en verloren?

    Gaan we naar de totale dwang/control/submission/no privacy/no freedom/no reason/no perspective/ no creativity/ no free will/ no mental sanity – samenleving?

    Wachten op de NL-Pinochet?

    Scary!

  27. Reactie van bennie beck op 18 november 2008 om 01:02 uur

    En daarom ga ik maar door tot het EHRM!

    want hoe je t ook went of keert het is gewoon dwangarbeid

    bennie beck

  28. Reactie van Wilmwah op 20 november 2008 om 13:37 uur

    Een werkloze aan een vaste baan helpen kost 537.000 euro.

    http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1095781.ece/Een_werkloze_aan_een_vaste_baan_helpen_kost_537.000_euro

    Wat kost een uitkeringkje de samenleving ook al weer?

    Waar zijn we dus mee bezig? Werkgelegenheid scheppen voor reïntegratiemedewerkers?

  29. Reactie van dacht dat ik de enige was die ook met deze wantoestanden heeft te maken op 20 februari 2009 om 20:27 uur

    ben dus niet de enige die er zo overdenkt. bedankt voor de erkenning