Hoe erg is de crisis, wie gaan er voor opdraaien en wat zijn de gevolgen voor Rotterdam? Vorige week donderdag vertelde wethouder Schrijer de raadscommissie economie dat Rotterdam naar zijn idee tot nu toe aardig door de crisis heenkomt in vergelijking met andere steden. Het is maar hoe je dat bekijkt. Volgens CBS cijfers is het Rotterdamse werkloosheidspercentage opgelopen van 5,9 procent in het derde kwartaal van vorig jaar naar 7,9 procent in het eerste kwartaal van 2009. Vergeleken met Nederland in z’n geheel (4,4%), Utrecht (4,0%), Den Haag (4,1%) en Amsterdam (5,2%) zijn er behoorlijk wat meer Rotterdammers werkloos. Het UWV, dat een andere definitie van werkloosheid hanteert dan het CBS, komt voor Rotterdam zelfs op 12,4 procent werklozen uit.

De meeste economen gaan er vanuit dat de hardste klappen nog moeten komen omdat de werkloosheid in Nederland altijd minimaal een half jaar achter loopt op de economische neergang. Als je die lijn doorzet zou het mij niets verbazen als aan het eind van het jaar één op de tien Rotterdammers werkloos is. Een ramp voor de stad die toch al veel armoede, schuldenproblemen en sociale ellende kent. De urgentie van dat probleem lijkt niet echt doorgedrongen tot de Coolsingel. Drie opeenvolgende zogenaamde ‘crisisplannen’ met een totaal van 423 miljoen euro aan ‘extra’ uitgaven zijn grotendeels papier en gegoochel met cijfers. De goegemeente op het stadhuis maakt zich druk over de “échte problemen”: Tariq Ramadan, de dreigende deelname van de PVV aan de komende raadsverkiezingen, interne ruzies in het CDA of een paar deelraadsleden minder.

Het is heel goed mogelijk dat de toch al karige resultaten van het zittende stadsbestuur nog dit jaar verdampen als sneeuw voor de zon. Het aantal mensen in de bijstand is de afgelopen jaren fors afgenomen. Als gevolg van een beleid dat aan de ene kant veel mensen simpelweg uitsluit van het recht op bijstand, zoals alle jongeren onder de 27 jaar. En dat aan de andere kant mensen uit de bijstand de flexibele, slecht betaalde arbeidsmarkt opschopt met weinig perspectief op een duurzame baan met toekomst. Desondanks neemt het aantal Rotterdammers in de bijstand nu al weer voorzichtig toe.

Veel forser is de toename van het aantal mensen dat in de problemen komt met het betalen van de huur of de hypotheekrente door werkloosheid of dat een beroep moet doen op de schuldhulpverlening of zelfs de voedselbank.

Arm Rotterdam!

Terwijl de onderkant van de stad dreigt weg te zakken, maakt de politieke en economische elite zich vooral zorgen om zichzelf, de eigen belangen en de eigen besognes. De populariteit van de PVV in de stad drukt dat ongenoegen met die elite op een perverse manier uit. Veel Rotterdammers hebben het helemaal gehad met de politiek en kiezen er vooral voor om de heren en dames zo hard mogelijk tegen de schenen te schoppen.

Maar Wilders is een wild geworden VVD-er. Die tamboereert op de Islam en de moslims als bron van alle kwaad en brengt vervolgens geen andere ‘oplossingen’ voor de sociale problemen dan de VVD al voor hem bedacht heeft.

Het Rotterdam van de PVV is een Rotterdam waarin Rotterdammers met lege zakken en bloedende koppen tegenover elkaar staan.

Arm Rotterdam…