“Fuseren is cashen voor bestuurder corporatie” kopte het economie katern van NRC Handelsblad gisteren. “Fusies van woningcorporaties gaan op grote schaal gepaard met gouden handdrukken voor vertrekkende bestuurders en extra uitgaven voor het pensioen van zittende topmanagers”, zegt de krant op basis van een analyse van dertien fusies van grote en kleine corporaties in de afgelopen vier jaar. Vergoeilijkend zegt de krant er nog bij dat de “opbrengst van fusies pas op termijn duidelijk” worden. Dat laatste kun je je afvragen. Ik durf te beweren dat de fusiegolf sinds de jaren negentig vooral negatief heeft uitgepakt voor huurders van corporatiewoningen en voor de volkshuisvesting in het algemeen. De mega-corporaties hebben een cultuur van zonnenkoninkjes opgeleverd, waarbij de eigen huurders op afstand zijn gezet, de bonussen en salarissen aan de top fors gegroeid zijn en waarbij de primaire taak van corporaties – zorgen voor goede en betaalbare huurwoningen voor wie daarvan afhankelijk is – eerder slechter dan beter uitgevoerd is.
De groter gegroeide corporatie-zonnekoninkjes gaan te vaak hun goddelijke gang en vliegen af en toe zelfs fors uit de bocht. De interne en externe controle op het reilen en zeilen van de corporatie directeuren schiet sinds de liberalisering schromelijk tekort. Vlak voor de zomervakantie veroordeelde het gerechtshof van Den Haag ex-PWS directeur Henk Sligman tot het terugbetalen van 5,4 miljoen euro. Sligman en twee anderen bij PWS hadden de zaak op een slinkse manier voor vele miljoenen geflest (PWS zelf schat de totale schadepost op 50 miljoen). Tegen Sligman loopt ook nog een strafrechtelijk onderzoek. Als je de gang van zaken naleest in de uitspraak van de rechter, sla je bijna stijl achterover van verbazing. Wat een boeven! En vooral: wat een enorm gebrek aan toezicht en controle. Sligman kon doen-wat-ie-wilde.
Op 3 maart volgend jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Rotterdammers die de politiek een beetje volgen moeten gemerkt hebben dat de verkiezingskoorts op het stadhuis al flink heeft toegeslagen. Dat gaat helaas vooral over wie het straks met wie wil doen, of juist niet, wie een hekel heeft aan wie en welke dames en heren straks de lijsten gaan aanvoeren. De inhoud is interessanter. Gisteren werd op de ledenvergadering van de SP het concept verkiezingsprogramma gepresenteerd en gepubliceerd. Andere partijen kozen al de lijstrekker (Pastors voor Leefbaar, Belhaj voor D66, Baljeu voor de VVD, Setkin Sies voor CU/SGP), gaan dat de komende dagen doen (CDA dit weekend) of presenteerden al de eerste kandidaat-lijstrekkers (Schrijer en Motta voor de PvdA, Bonte GL). Wij doen het andersom, eerst de inhoud, dan de poppetjes.
De werktitel van het concept programma is “Een nieuwe koers voor Rotterdam!”. Alle Rotterdammers kunnen meepraten en commentaar leveren op het concept programma. De Rotterdamse SP leden beslissen op 15 november over het programma,. Alle suggesties en kritiek zijn zeer welkom en worden serieus bekeken. Ook bij de PvdA kun je trouwens “meepraten”, zie deze website. Maar daar is het meer “roept u maar”. Er is nog geen concept of bijdrage van de partij zelf.
Morgen organiseert de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur in samenwerking met NRC Handelsblad een debat onder het motto “Vechten of Vinex?“. Van één van de deelnemers aan het debat – schrijver Marcel Möring, verscheen afgelopen zaterdag ter voorbereiding een opinie artikel in de NRC: “Rotterdam grossiert in goedkoop ondergoed, terwijl de stad schreeuwt om elite en cultuur”. Rotterdam kiest voor spektakel en snel succes, en zet culturele diepte-investeringen op de tweede plaats, stelt Möring. Die kritiek deel ik voor honderd procent. De stad, en vooral de binnenstad, is met de eindeloze reeks evenementen als de Red Bull Air Race en de Bavaria City Racing hard op weg naar een stedelijk pretpark voor bezoekers uit de provincie. Dat laat, zoals Möring het zegt, weinig meer achter dan “de echo van rinkelende kassa’s” en draagt niets bij aan “het stedelijke culturele klimaat”.
Möring verbindt die kritiek helaas met een pleidooi voor een Rotterdamse grachtengordel cultuur en het doorbreken van de dominante anti-elitaire houding in de stad. Hij voegt zich daarmee bij de onafzienbare rij nabrabbelaars van Richard Florida, dé godfather van het nog steeds hippe pamperen van de stedelijke culturele elite. Ik geloof er niks van dat een boeiend cultureel klimaat per definitie elitair is. En ik geloof er ook niks van dat het het ontbreken van zo’n klimaat ook maar iets te maken heeft met het feit dat Rotterdam een “landverhuizersstad” is of dat het gemiddelde inkomen van huishoudens in Rotterdam duizend euro per jaar lager is dan in Amsterdam. Het is veel interessanter om dit debat eens op zijn kop te zetten. Wat is dat eigenlijk voor een intellectuele en culturele “elite” als vernieuwende initiatieven en elan afhankelijk zijn van gemeentelijk beleid en geld? Wat is dat voor elite die enkel gedijt als ze zich gezellig terug kan trekken in een grachtengordelachtige setting? Wat mij betreft moet die elite eens ophouden met het opeisen van meer stedelijke ruimte ten koste van “minvermogenden” en zich in plaats daarvan afvragen wat zijzelf kan bijdragen aan de emancipatie en de sociale en culturele verheffing van de bestaande stad en haar inwoners.
Vooraf was beloofd dat Peter van Heemst Wouter Bos eens flink aan de tand zou voelen met de “Rotterdamse aanpak” als grote voorbeeld. “In Rotterdam doen we het op onze eigen manier. Niet lullen, maar poetsen.” Zelf was ik benieuwd, had graag een kijkje genomen, maar kon helaas niet. De vraag is nu of Wouter Bos veel geleerd heeft van de “Rotterdamse aanpak” van van Heemst. Ziet u het terug in de miljoenennota van Bos?
Erg benieuwd was ik daarom naar het verslag van het bezoek van Bos op de website van de PvdA Rotterdam. Helaas gaat dat niet verder dan wat peptalk voor de komende verkiezingen en het nieuwe politieke seizoen. De boodschap van Peter aan Wouter: “Doe wat je beloofd hebt, weet wat de problemen zijn en pak deze praktisch aan, geloof in een betere stad en een betere toekomst.” Hmmm. Veel Rotterdammers zullen smalend en ironisch glimlachen bij de quote van van Heemst. Maar het is wel een prima advies aan Bos. Doe wat je beloofd hebt. Verkiezingen, november 2006, PvdA programma: niet tornen aan de AOW leeftijd. Verder was het blijkbaar een dolle boel en heel gezellig – zie filmpje hierboven – maar weinig nieuws en nul comma nul boodschap. Ben nog steeds benieuwd wat Wouter Bos vond van die aanpak en van dat idee van “doe wat je beloofd hebt“. Lees meer »
Net de vorige post over Prinsjesdag en de crisis gepubliceerd en kijk even op de website van RTV Rijnmond. “Rotterdam nauwelijks getroffen door bezuinigingen“, zegt PvdA wethouder Schrijer. Wat een liegebeest, of sorry, dat kan niet meer in de gemeenteraad van Rotterdam. RTV Rijnmond: “Volgens Schrijer gaat er de komende twee jaar voor Rotterdam niet al te veel veranderen en dat gaat in tegen de landelijke trend die voorspelt dat de werkloosheid gaat oplopen met zo’n acht procent. Daarvan merkt Rotterdam op dit moment volgens Schrijer ‘niet veel’”.
Het ligt er wel heel dik bovenop. Volgens Schrijer heeft Rotterdam bij het huidige kabinet een streepje voor. Open sollicitatie als staatssecretaris mocht er eentje weggaan, Dominic? Of gewoon het gebruikelijke jezelf op de borst kloppen dat het Rotterdamse bestuur het allemaal zo aardig voor elkaar heeft? Met dit soort onzin zet je Rotterdam en de Rotterdammers volstrekt op het verkeerd been.
In augustus schreef Koen Haegens in een commentaar in de Groene Amsterdammer dat “de kredietcrisis achteraf gezien wel eens de grootste vermogensoverdracht in de geschiedenis zou kunnen zijn”. Haegens: “Van onder naar boven, welteverstaan. Onder het mom van een terugkeer van het keynesianisme ontvingen banken de afgelopen twee jaar miljardensteun, stelden tal van landen steunfondsen in voor het bedrijfsleven en kreeg de auto-industrie met de slooppremie een boost.” Een maand later, op Prinsjesdag 2009, is glashelder dat in dit land het daar op uit dreigt te draaien. Tenminste: als het aan dit kabinet ligt. Het commentaar van Agnes Kant slaat de spijker op zijn kop: “Mensen met het minste geld en de minste schuld aan de crisis betalen de rekening.”
De verhoging van de AOW leeftijd naar 67 jaar is diefstal op klaarlichte dag. Twee jaar AOW inleveren kost een alleenstaande 25.000 euro en gehuwden 35.000 euro per huishouden. Maar waar blijven de spandoeken, de demonstraties en de stakingen? Op straat zijn veel mensen verontwaardigd. Wie zet die verontwaardiging om in sociale druk en politieke macht? De FNV wacht op het SER advies begin oktober. In plaats van in te zetten op dat overleg, kan Agnes Jongerius beter het land in gaan om de leden en kaderleden voor te bereiden op acties. Zelf ga ik zaterdag 26 september naar Amsterdam om de Nederlandse bank te omsingelen. “Laat de rijken de crisis betalen”. Een initiatief van een serie kleine organisaties, maar je moet ergens beginnen.
Volgens Leefbaar Rotterdam fractievoorzitter Ronald Sørensen onderschat burgemeester Aboutaleb de omvang en ernst van de criminaliteit onder Marokkaanse jongeren. Een vandaag gepresenteerd NICIS onderzoek van Jonneke Stevens, Violaine Veen en Wilma Volleberg (’Marokkaanse jeugddelinquenten: een klasse apart‘) trekt hele andere conclusies.
In vergelijking met Nederlandse jongens in preventieve hechtenis gaan Marokkaanse jongens tussen de twaalf en achttien jaar vaker, maar minder ernstig de fout in dan de vergelijkbare groep Nederlandse jongens. Ook hebben Marokkaanse jongens in preventieve hechtenis minder emotionele en gedragsproblemen dan Nederlandse jongens. Verder blijkt dat de Marokkaanse jongens die in aanraking komen met justitie sterker op Nederland zijn georiënteerd vergeleken met Marokkaanse jongens zonder strafblad.
Ik ben het eens met het standpunt van het kabinet dat een onderzoek naar de kosten en baten van allochtonen onmogelijk is. Eberhard van der Laan heeft zich in de antwoorden aan de PVV beperkt tot het verstrekken van gegevens die in de rijksbegroting zijn vermeld en die ‘relevant’ zijn voor ‘beleidsdoelstellingen’.
Natuurlijk moeten kamerleden altijd antwoord krijgen op schriftelijke vragen. Dat is een fundamenteel recht van de volksvertegenwoordiging. Als we toestaan dat de regering daar een loopje mee neemt, verkwanselen we een stukje van de moeizaam verkregen democratische verworvenheden. Dat is hier niet aan de orde. De regering geeft wel degelijk EEN antwoord op de vragen van de PVV, maar niet het antwoord dat de PVV wil horen. Nou en? Wie knettergekke vragen stelt krijgt knettergekke antwoorden.
Het Centraal Fonds Volkshuisvesting (CFV) concludeert in “Sectorbeeld voornemens 2009” dat corporaties de komende vier jaar fors minder zullen bouwen dan eerder voorgenomen. Ondanks de grotere vraag naar betaalbare huurwoningen wil de corporatie sector elf procent minder van dat soort woningen bouwen in vergelijking met prognoses van een jaar geleden. Volgens het CFV moet bij uitvoering van de voornemens van de corporaties en de sinds de crisis verwachte toenemende druk op de huurwoningmarkt “niet uitgesloten worden dat de huisvestingskansen van huishoudens met lagere inkomens in de komende jaren zullen afnemen”.
Het CFV zegt het heel voorzichtig, maar niet mis te verstaan. “Of dit daadwerkelijk een probleem wordt hangt mede af van de toekomstige ontwikkeling van de omvang van de doelgroep”, aldus het rapport. Mij lijkt dat je daar wel vanuit mag gaan als de gevolgen van de crisis – oplopende werkloosheid, nullijn, bezuinigingen – verder door gaan werken. Veel corporaties willen vooral koopwoningen bouwen in het duurdere segment, boven de twee ton. Die woningcorporaties komen zo steeds verder af te staan van hun eigenlijke taak: het bouwen, beheren en verhuren van betaalbare sociale woningen. Het is tijd dat de minister en lokale overheden ingrijpen en verantwoordelijkheid nemen voor het op peil houden van de volkshuisvesting. Wat mij betreft is dat een belangrijk speerpunt voor de gemeenteraadsverkiezingen van maart volgend jaar Lees meer »
42 reacties
