Volgens een kiezersonderzoek van BMC dreigt een historisch lage opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen van 3 maart. “De belangrijkste redenen om niet te gaan stemmen zijn desinteresse in de plaatselijke politiek en het idee dat de politici niet naar de kiezers luisteren.” Vooral veel jongeren en allochtonen blijven thuis.  Voor Rotterdam doemt het schrikbeeld op dat bewoners van juist díe wijken, die de komende vier jaar zwaar getroffen zullen worden door bezuinigingen van het rijk en de gemeente, niet opkomen op 3 maart. Als we er niet in slagen om die mensen de komende anderhalve week te overtuigen van het nut om te gaan stemmen, dreigt een rechtse, kille winter.

Gisteren zei een collega op mijn werk naar aanleiding van de – toen nog dreigende – kabinetscrisis: “Vind je het gek dat mensen niet meer gaan stemmen? Het is allemaal één grote poppenkast.” Die poppenkast hebben we ook in Rotterdam, waar de campagne vooral lijkt te gaan over een eindeloze herhaling van dezelfde scheldpartijen tussen de PvdA en Leefbaar Rotterdam. Partijen die het in de praktijk voor negentig procent of meer met elkaar eens zijn. Het BMC onderzoek geeft ook aan dat veel kiezers vinden dat “de gemeente geen invloed kan uitoefenen op de eigen omgeving”.
In een interview met het SP blad ‘Spanning’ ga ik in op de beperkte mogelijkheden om iets te veranderen in de gemeenteraad. Toch staat er in Rotterdam op drie maart behoorlijk wat op het spel. Met de VVD en Leefbaar Rotterdam aan de macht zullen de 300 miljoen bezuinigingen van het rijk één op één verhaald worden op het armoedebeleid, de investeringen in de wijken die het hard nodig hebben en zal elke vorm van sociaal huisvestingsbeleid voor vier jaar in de ijskast terecht komen.

Bovendien komt er dan een hek om de stad, want rechts wil de Rotterdamwet voor de hele stad invoeren. Volgens de VVD en Leefbaar zijn mensen zonder werk zelf schuld én oorzaak van alle ellende. “De SP vindt dat je niet de armen, maar de armoede moet aanpakken”, zei ik daar afgelopen donderdag over in de laatste raadsvergadering voor de verkiezingen.

De campagne in de media en in de eindeloze reeks debatten gaat helaas veel te weinig over die dreigende rechtse, kille winter en de gevolgen die dat zal hebben voor al die Rotterdammers die het nu al moeilijk hebben.

Hoe er tegenwoordig in rechtse kringen aangekeken wordt tegen ‘kansarme’ Rotterdammers wordt schrijnend duidelijk in een interview van Joost Eerdmans (ex-LPF) met Marco Pastors voor BNR nieuwsradio over de Rotterdamwet. Volgens blaaskaak Eerdmans is de Rotterdamwet een ‘geweldig succes’ en moet in heel Nederland ingevoerd worden. Dat betekent de facto een verbod om überhaupt nog te mogen verhuizen voor iedereen met een WW of bijstandsuitkering. De werkelijkheid is dat in de evaluatie van de Rotterdamwet op geen enkele manier positieve effecten van de wet op de betrokken wijken konden worden aangetoond.

Een typische passage in dat interview is een mevrouw uit Ridderkerk die belt voor een reactie. Een familielid van haar – met een goede opleiding en tot voor kort een prima baan – is gedeeltelijk arbeidsongeschikt geraakt, zit nu in de bijstand en mag niet verhuizen naar een huis aan de Lange Hillelaan. Hoe moet dat nou? “U bent het dus eens met Marco Pastors?”, suggereert Eerdmans. Pastors zelf beweert dat het veel beter is voor deze meneer om niet te verhuizen.

De Rotterdamwet is hét symbool van het middenklasse revanchisme. Een sentiment dat de verantwoordelijkheid voor alle problemen neerlegt bij de mensen met de zwakste positie én bij uitstek het sentiment waarop partijen als de LPF, PVV en Leefbaar Rotterdam drijven. De grote middenpartijen – ook de PvdA – durven of willen daar volstrekt onvoldoende afstand te nemen.

Nog anderhalve week om mensen te overtuigen van het belang om wél te gaan stemmen en te kiezen voor het sociale Rotterdam van de SP. Nog anderhalve week om duidelijk te maken dat Rotterdammers met weinig inkomen, jongeren, allochten én autochtonen in de zogenaamde ‘achterstandswijken’ het verschil kunnen uitmaken.

“Bouwen we in Rotterdam alleen maar dure huizen en prestigeprojecten waar geen Rotterdammer op zit te wachten? Of investeren we in groene, gemengde wijken met betaalbare woningen? Gaan we bezuinigenop de politie of zorgen we ervoor dat de agent weer op straat komt, met kleine politieposten in de buurt? Blijven we de thuiszorg uitkleden, of maken we het menselijk en sociaal voor iedereen? De vraag is dus: kiezen we voor het beleid dat Leefbaar Rotterdam en de PvdA de laatste jaren hebben laten zien, of komt er nu een gemeentebestuur dat zich inspant voor de Rotterdammers – álle Rotterdammers?”

PS: Regelmatige bezoekers van mij weblog hebben het al opgemerkt, minder blogs de laatste weken. Ik ga mijn best doen, maar de tijd ontbreekt me in deze campagne om rustig achter de computer verstandige commentaren te maken.