Rafelrand
zaterdag 13 maart 2010Bij het FNV-debat in februari kreeg ik als aandenken het boek “Onzeker bestaan, leven aan de rafelrand van de arbeidsmarkt“. De afgelopen dagen had ik eindelijk tijd om het boek te lezen. In “Onzeker Bestaan” portretteren journalist Wil Tinnemans en fotograaf Chris de Bode werkende armen in Nederland. De portretten schetsen een schokkend beeld dat in veel gevallen haaks staat op de papieren werkelijkheid van beleidsmakers en politici. Volgens Tinnemans staan de tweeëntwintig mensen in het boek model voor honderdduizenden Nederlanders. “Nederlanders die klem zitten omdat ze niet de juiste diploma’s hebben en niemand bereid is om in hen te investeren. Of omdat ze te oud en daardoor te traag zijn – en ‘te oud’ ben je tegenwoordig al rond je dertigste.”
De mensen die aan het woord komen in het boek kiezen vrijwel allemaal voor “een werkend bestaan”. Maar van een perspectief op een beter inkomen en ‘doorgroeien’ in hun loopbaan is geen sprake. De grote meerderheid van de geportretteerden zijn ‘autochtone’ Nederlanders. “Het viel niet mee om migranten te vinden die wilden praten,” zegt de auteur in de inleiding “terwijl zij verhoudingsgewijs vaker afhankelijk zijn van banen aan de onderkant van de arbeidsmarkt dan autochtone Nederlanders.”
Ik raad iedereen aan dit boek te lezen. Het geeft een eerlijk en onthutsend beeld van de sociale werkelijkheid anno 2010 van een grote groep mensen die in publieke discussies nauwelijks of niet aan het woord en aan bod komen. Zelf heb ik in de verkiezingscampagne tijdens debatten regelmatig geprobeerd om de problemen van de ‘werkende armen’ in de stad aan te kaarten. Met verbazend weinig respons en belangstelling van andere partijen. De Rotterdamse politiek was te veel bezig met zichzelf, met wie de grootste zou worden en met het overschreeuwen van elkaar als het gaat om ’stoere’ thema’s als veiligheid en integratie.
Eén van de portretten gaat over Marian van Immerzeel die samen met haar twee dochters en kleindochter in Oud Charlois woont. Marian sorteert en bezorgt post voor Sandd en Selekt Mail en is daar gemiddeld vier uur per dag mee bezig. Ze houdt daar twee euro per uur aan over. Toen haar kinderen zes en negen waren gingen Marian en haar man uit elkaar. Aanvankelijk werd ze als alleenstaande moeder vrijgesteld van sollicitatieplicht, maar dat veranderde met nieuw beleid vanuit de sociale dienst. Maandelijks levert het werk zo’n 175 euro op, soms iets meer, soms iets minder. “En dan krijgt ze niet eens een fiets van de werkgever, zelfs geen regenpak. Nee, vrijwillig zou ze er nooit aan begonnen zijn. ‘Het is gewoon slavenarbeid.”
Van de ruim 700 euro die Marian per maand te besteden heeft gaat 117,65 euro direct naar de ziektekostenverzekering en nog eens 108 euro naar de ziektenkostenverzekering van haar inmiddels 18-jarige oudste dochter. “Ik kom permanent te kort, ik sta altijd rood. Eens in de drie maanden moet je weer in de plus staan, anders mag je geen krediet meer opnemen. Mijn moeder stort dan een bedrag zodat ik even in de plus kom en daarna sta ik weer vrolijk rood. Ik vul het ene gat met het andere, daar komt het op neer.”
De grote toename van het aantal mensen dat in Nederland afhankelijk is van deze rafelranden van de arbeidsmarkt is het gevolg van veranderd politiek en economisch beleid in de afgelopen decenennia. De beroerde arbeidsvoorwaarden van Marian zijn een direct gevolg van de liberalisering van de post-markt. De koopkracht van het minimumloon en de bijstand zijn sinds de jaren tachtig verslechterd. Ouderen moeten langer aan het werk blijven, werklozen moeten desnoods gedwongen de arbeidsmarkt opgeschopt worden, jongeren lijken inmiddels ‘gewend’ aan de flexibele en precaire baantjes. In crisis-tijd vangen de flexwerkers de eerste en ergste klappen op.
Rotterdam telt naast een een groter percentage werklozen dan gemiddeld in Nederland veel werkende armen onder haar inwoners. De politiek in de stad is nu nog even bedwelmd door de naschokken van drie maart. Ik hoop dat we daarna snel aan de slag kunnen om de problemen in de stad aan te pakken. Verbetering van de positie van Rotterdammers zoals Marian, staat wat mij betreft bovenaan de agenda. Op het stadhuis, maar ook op straat en in acties. De voorbeeldige acties van de schoonmakers van de FNV laten zien hoe een modern vakbondsbeleid werknemers aan de rafelranden kan organiseren. Dat geeft hoop voor de komende jaren.
Van alles en nog wat | 
36 reacties
Dat boek is al een jaar oud, maar goed dat je er alsnog de aandacht op vestigt, Leo. Verder is 2010 het Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. Hopelijk komt daar echt iets uit voort. Wil graag ook iedereen wijzen op de activiteiten van de Sociale Alliantie, waar onder andere Raf Jansen bij betrokken is, al vele jaren actief op het gebied van armoedebestrijding en signalering van de problematiek.
Goh, kèn jij Raf? Ik nl wèl.
Ja hoor Lydia, ik heb nu nooit meer contact meer met hem, maar vroeger, toen ik nog binnen de sociale zekerheid werkte, wel regelmatig. Bovendien is een vriend van mij voorzitter van de Sociale Alliantie. En ik zamel zelf samen met collega’s en vrienden soms spullen in voor de Voedselbank. Alleen zou ik nooit zo’n behoefte hebben dat soort dingen te vermelden, het is dat je het me vraagt. Ik wees in de bijdrage onder 1. alleen hierop omdat sommige mensen misschien nadere informatie wilden.
Of beter, was tot voor kort voorzitter en zit er nu gewoon weer in. Ik snap eerlijk geegd niet goed waarom je dit soort volstrekt irrelevante vragen stelt, Lydia. Het riekt weer naar net doen of je mij kent, terwijl dat niet het geval is. Hou daar toch eens mee op.
??????????
Dames, jullie discusseren op de tafelrand. Misschien kan Joan beter uitleggen wat er Europees daadwerkelijk kan worden gedaan aan armoede en Lydia iets over de sociale alliantie? Om maar iets krankzinnigs voor te stellen? plz?
Onzin Kees, ik heb in het verleden nauw samengewerkt met de Sociale Alliantie, ben vaak op bijeenkomsten geweest, etc. Lydia ben ik daar nimmer tegen gekomen, al heb ik wel goede contacten onderhouden met ” de arme kant van Nederland” en daar zelfs nog presentaties gegeven. Als je met mij zegt: Lydia, hou nou eens op met het plaatsen van irrelevante en vervelende opmerkingen, en bepaal je tot de inhoud, dan schieten we wat verder op. Want onder 1 zeg ik helemaal niet dat ik Raf Jansen ken (al is dat dus inderdaad wel zo, maar dat is volstrekt niet relevant) en bij 2 doet Lyia geen enkele toevoeging, ze laat alleen weten dat ze hem kent en dat ze betwijfelt of IK hem wel ken (wat dus wel zo is, maar wat ik, vanwege gebrek aan relevantie, ook helemaal niet claim onder 1). Ze moet eens ophouden met dat gezeik, en gewoon inhoudelijk iets toevoegen. Niet steeds discussies laten ontsporen met dit soort gezeik, want dat is nou voor de zoveelste keer. En daar is de armoedeproblematiek echt wat te ernstig voor.
Ik vind het ook een ernstig probleem. Vandaar dat ik vraag wat er Europees daadwerkelijk aan gedaan wordt. Jullie ruzie over wie-wie kent is nauwelijks boeiend en had bij post 5 kunnen stoppen. Laat iemand de wijste zijn…
Nou, dat zei ik nou precies, Kees, dat het totaal niet relevant is. Dus was de inbreng onder 2 overbodig. Dat wil je niet zeggen omdat je Lydia niet wil afvallen en dat begrijp ik best. Ik zal voortaan de wijste zijn en Lydia geheel negeren, tenzij ze een inhoudelijke bijdrage heeft te leveren. Op het Europese anti-armoedeprogramma kom ik zeker terug, maar een andere keer want ik moet hoognodig weg. Tot gauw.
Zou ik ook zeggen… doet me vermoeden dat er Europees niks te verwachten valt. Ik had het over DAMES, meervoud dus. Blijkbaar voelt niemand zich aangesproken…
Ik geef maar gewoon de link, Kees:
http://ec.europa.eu/social/main.jsp?langId=nl&catId=637
Daar kun je alle informatie vinden, ook het nationale programma en als je wat verder zoekt ook het programma in de andere 26 deelstaten.
lidstaten, bedoel ik. En door het woord “dame” voel ik me altijd aangesproken, Kees, als dame zijnde.
‘This National Launch (Malta) was closed by Mr. Francis Borg, head of the National Implementing Body and Permanent Secretary of the Ministry for Social Policy.’
WOW… een Borg!
Maar even zonder gein. Ik hoop dat die Borg eens flink aan het implementeren slaat. Lijkt me trouwens wel lastig met een verrechtsende samenleving. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe dat allemaal gaat…
Overigens krijg ik wél een idee over Europese fondsen…kunnen ze die arme EU- burgers niet een beetje direct spekken? Het zou trouwens het draagvlak voor de EU enorm vergroten. Ben ik bang…
Ik weiger om verder in discussie te gaan met die mevrouw die me over de hekel wenst te halen en dien hierbij dan ook een klacht in. Wat mij betreft gaat u te ver, mevrouw.
Leo, sorry. Ik zal voorlopig je weblog links laten liggen. Zie boven. Ik wens niet op zo’n manier omschreven en beschreven te worden en evenmin uitgemaakt te worden voor iemand die probeert boven iemand uit te komen, over een totaal onschuldige vraag. Zolang het hier niet naar behoren wordt gemodereerd blijf ik weg.
Een advocaat kan hier goud verdienen met niets. Een oude, middeleeuwse droom van alchemisten.
13. Nee Kees, natuurlijk kunnen ze burgers niet individueel spekken, zo min als de nationale overheid dat kan. Maar de mogelijkheden die Europa kan bieden worden vaak over het hoofd gekeken. Op zich is het natuurlijk al hartstikke goed dat in 27 lidstaten thans armoede en sociale uitsluiting een onderwerp is dat op de agenda staat. Met 27 heb je meer invloed dan als land apart. Het is een andere vorm van Internationale. Natuurlijk blijft er veel aan de strijkstok hangen. Zo hadden we hier laatst in Rotterdam de WACAP-conferentie, in de Doelen, met veel bobo’s. Toch, alles is beter dan totaal geen aandacht voor het forse en wereldwijde armoedeprobleem.
Net zoals de Zalmsnip wél kon zou ik dan willen pleiten voor Borgruggen. Volgens mij zijn de gironummers en de belastinggegevens wel bekend.
Mijn probleem ligt juist bij die conferenties. Volgegeten figuren die praten over armoede terwijl er nationaal bezuinigd schijnt te moeten worden. Wat ik raar vind want die banken hebben ons geld geleend en nu moeten we ze betalen…maar dat terzijde.
Ik ben een warm voorstander van het omdraaien van top-bottom construkties. Zelfs mijn moeder is een betere boekhoudster dan een gemiddelde econoom en ik ken een hoogbejaard echtpaar dat elk jaar met kleding naar Slowakije kart…dat zou de EU wel eens mogen financieren.
Ik wil dingen niet simpeler voorstellen dan ze zijn maar vaak zijn zaken hopeloos geïnstitutionaliseerd terwijl het een stuk eenvoudiger en laagdrempeliger kan. En vanwege de conferenties liever gewoon op wijknivo. Van Europese conferenties verwacht ik trouwens alleen maar oorlog, maar ik zal wel teveel gelezen hebben…
Het kan natuurlijk wel met elkaar verweven zijn, of meer dan het nu is, Kees. Je zei elders zelf al dat de tijd dat iemand met een stropdas jou kon vertellen wat je moest doen voorbij is, maar dat je wel profijt kunt hebben van die iemand met die stropdas (je zei het iets anders, maar het kwam op hetzelfde neer). Laagdrempelig en wijkgebonden klinkt mooi, maar hoe draag je het dan uit naar die 27 lidstaten? Toch via die instituties, die bewaken of alles eerlijk gebeurt, of het conform de Europese verdragen gebeurt, etc. Als je dat allemaal zou loslaten dan heb je inderdaad binnen de kortste keren oorlog. Juist dankzij die instituties en verdragen is er binnen het Europa van eerst de 6, zich langzaam en gestaag uitbreidend naar de huidige 27, nooit meer oorlog geweest. Natuurlijk is er nog wel oorlog geweest op bijvoorbeeld de Balkan, maar niet meer na toetreding tot de E.U. Ook is het welvaartspeil binnen de E.U. echt enorm gestegen. Dat is al armoedebestrijding op zich.
Daarbij is het natuurlijk nog steeds een proces van ontwikkeling. Het Europees Parlement heeft nu meer bevoegdheden dan voorheen, maar je hebt natuurlijk niet alles opgetuigd op een manier waarop je het zou willen, ook al niet omdat je ook binnen Europa natuurlijk met conflicterende belangen te maken hebt, een goed voorbeeld daarvan zijn de landbouwsubsidies.
Maar ik ga slapen Kees, ik vind het leuk met je van gedachten te wisselen.
Het grappige is dat de EU zich helemaal niet bezig hoeft te houden met zaken op wijknivo. Het beruchte ‘fietspad’ voor auto’s in de Teijlingenstraat is daar een slecht voorbeeld van.
Ik zie Europese samenwerking meer in het adviseren van elkaar, niet in het opleggen van regels en wetten. En zéker niet in meer bevoegdheden. En zéker ook niet lokaal. Daar hebben we een gemeenteraad voor.
Nationale staten en hun figuren zullen altijd proberen om dat Europa naar hun hand te zetten, zie de geschiedenis. Deze toestand is Hitler’s natte droom ware het niet dat de angst voor nog een oorlog er nog behoorlijk inzit bij de Europeanen. Maar zoals je in de Balkan hebt kunnen zien begint dat al te veranderen. Mijn zorg is dan ook dat het te snelle EU proces (zie uitslag referendum) voor weerstand, na-ijver en financiële ruzies gaat leiden…Bedenkt nu dat Griekenland, Spanje en Portugal draconische maatregelen moeten nemen en dat de bevolking dat mag betalen. Dat is nauwelijks armoede- bestrijding te noemen…dat is aan een manke vragen om de marathon te lopen op straffe van sanctie.
Kees, volgens mij haal je een aantal zaken door elkaar. De EU heeft zich te houden aan het subsidiariteitsbeginsel, dat betekent dat ze geen zeggenschap hebben op een lager niveau als de nationale, provinciale of lokale wetgever iets wat in een Europese richtlijn wordt aangegeven zelf al geregeld heeft.
Daarnaast zijn er natuurlijk Europese subsidies, waarop aanspraak kan worden gemaakt door een lokale overheid. Ik kan me voorstellen dat van daaruit fietspaen zijn aangelegd, maar die subsidies hebben niets met zeggenschap te maken.
Ik denk eerlijk gezegd dat zonder EU landen als Griekenland en Spanje inmiddels net als IJsland (geen UE-lidstaat) het faillissement zouden kunnen aanvragen. En als je kijkt naar het enorme surplus dat de Europese bevolking aan economische vooruitgang heeft geboekt door de Europese Unie, dan kunnen ze zelfs het redden van Griekenland op economisch vlak bekostigen en flink in de plus blijven.
Ik haal terecht een paar zaken niet door elkaar, maar bij elkaar. Het zijn immers combinaties van factoren die grote bewegingen veroorzaken. Je moet maar van me aannemen dat ik een verenigd Europa hard nodig vind, maar dan wél op huwelijkse voorwaarden. Alles draait om het creëren van draagvlak en dat kan je beter niet afdwingen.
Griekenland, Spanje en Portugal waren al zowat failliet bij toetreding. Men moest immers de begroting op orde hebben en dat heeft wat kunstgrepen opgeleverd. Maar blijkbaar profiteren deze landen nu maar nauwelijks van de EU.
Aan de rechterkant gaan zelfs stemmen op om 2 soorten euro’s in te voeren. Ik maak me dus vooral zorgen over een verenigd RECHTS Europa. Ik denk dat alle linksige EU fans dat verschijnsel een beetje negeren met een utopisch plaatje over Europese indentiteit. En die bestaat niet, vraag maar aan je buren… Het enige wat er gebeurd is dat regio’s en landen afhankelijk van elkaar worden. En afhankelijkheid is een slechte basis voor een relatie want de sterkste bepaald in zo’n geval. (Lees Frankrijk en Duitsland). Het zal niet voor het eerst zijn als die twee onenigheid zouden krijgen over de machtsverdeling in Europa, maar dat even terzijde…
Met het negeren van het massale NEE tegen de grondwet -door het een verdrag te noemen en toch vrijwel geheel in te voeren- heeft men de sympathie en het draagvlak voor de EU schade aangedaan.
Aan het subsidiariteitsbeginsel kun je trouwens een behoorlijke juridische kluif krijgen…Wat is nu precies geregeld en wat niet…
Nog even de reactie van PVDA-er Lokhorst van DG Charlois over uitspraak Europese raad over de mosquito:
“Ik luister nog altijd gewoon naar de burgemeester. De Raad van Europa vind ik maar een ver-van-mijn-bed-show.”
Kees, Nederlanders zijn er sterk in te denken dat wat zij (als miniland) vinden toonaangevend zou zijn. Er was destijds een zeer ruime meerderheid voor de Europese Grondwet. Ik heb geen zin iets nog eens na te gaan zoeken wat 5 jaar geleden speelde, maar in mijn herinnering waren slechts 4 lidstaten tegen. Verder heb ik zelf in het Europees Parlement gewerkt, en ik heb nooit iemand zich sterk zien maken voor 1 ondeelbare Europese identiteit. Dat een PvdA’er een uitspraak van het Hof van Justitie in Straatsburg (dat is echt iets geheel anders dan de Europese raad) afdoet als een ver van zijn bed-show, tja, dat moet die man natuurlijk weten. Ik vind het nou niet direct een sterk argument. Verder heeft slechts een enkeling het gehad over 2 naast elkaar bestaande euro’s en dat vreemde plan is direct door een ruime meerderheid weggehoond.
Ik stop trouwens met een discussie over Europa. Ik vind dat echt achterhaald. Daarbij is het subsidiariteitsbeginsel, net als het gelijkheidsbeginsel bijvoorbeeld, 1 van de grondvesten van Europa. “Dat je daar een behoorlijke juridische kluif aan kunt krijgen” is gewoon een opmerking om maar een opmerking te maken volgens mij. Sorry Kees. Ander onderwerp graag.
Jammer dat dit zo zwak beëindigd wordt maar dat is jouw goed recht. Op pure argumenten heb je dus geen weerwoord en dat is precies mijn bezwaar tegen teveel EU. Men weet eigenlijk nauwelijks waar men mee bezig is en kan het ook niet uitleggen.
DRAAGVLAK
Dé voorwaarde voor bijvoorbeeld de legitimiteit van wetgeving. De EU grondwet was een overweldigend NEE Joan, iets waar eurofielen doof voor zijn en wat ze stevig gaat opbreken. Hoe kan jij daar een VOOR uithalen? Schijt aan de democratie dus.
Over de opmerking om de opmerking: Indien overlappende of aanvullende zaken de lokale wetgeving bijten heb je een juridisch probleem. Dat weet jij ook en daarom toch bedankt voor deze discussie.
Tot slot: Europa kan dus alleen wat voorlichting geven maar heeft geen instrumenten om armoede effectief aan te pakken.
Sorry trouwens, Kees, ik had die mosquito-discussie niet gevolgd. Maar het was inderdaad een advies van de Raad van Europa, die zetelt in Straatsburg en geen onderdeel uitmaakt van de Europese Unie. Zij brengen adviezen uit, maar kunnen zelf weinig doen, ook niet de mosquito verbieden bijvoorbeeld. Dus begrijp ik dat Lokhorst er niet zo’n boodschap aan had, al zal zo’n advies in bijvoorbeeld de LIBE-commissie van het Europees Parlement zeker worden meegemomen.
En de Raad van Europa is weer iets echt heel anders dan de Europese Raad. Vandaar dus dat ik geen zin heb er over door te discussieren.
Geeft niks Joan. We hebben toch maar mooi een fatsoenlijke discussie gevoerd. En dat waardeer ik.
Zeker. En er zijn nog genoeg punten over.
Rafels
De rafels zijn er weer af.
Na het huis stofvrij maken,kwam gisteren de voortuin aan de beurt.
Mooi geknipt met als thema Hartjes maken van de struiken. Dacht aan Milly en andere meisjes die om werden gelegd door enge gasten.
Als moeder knijpt je buik dan samen bij het zien van die kaalkop in de pers.
Terwijl ik het Indianenperkje op de haven ook maar trimde ,kwam er een buurmeisje aan. Kunt u van mijn voortuintje ook iets moois maken, mevrouw?
Waarom niet!
Tenslotte loop ik graag door een smakelijke omgeving.
Deed gelijk de grote Binnentuin maar even mee.
Tenslotte kan oma niet in de schaduw zitten deze zomer vanwege de Vlinderplant die maar doorgroeit.
Ook de groentroep naar het verzande talud gebracht.
Containers plaatsen is 1 ding maar het zand laten liggen en zo het gras laten verdwijnen hoefde niet echt.
S avonds een opgezettte hand vanwege de dikte van rozentakken knippen.
Vanmorgen even van bovenaf gekeken naar mijn voortuintje vanuit het raam.
Laat die nou weer helemaal ondergescheten zijn door lange hondendrollen.
Ik was een van de deelnemers aan het onderzoek naar de positie van alleenstaand werkende moeders met kinderen.
Daarbij heb ik een situatieschets laten zien zoals het er in de praktijk aan toe gaat:
http://www.fnvvrouwenbond.nl/activiteit/111
Alleenstaande ouders met betaald werk
Men denkt bij alleenstaande ouders te vaak alleen aan vrouwen met een WWB uitkering. Maar tweederde van de alleenstaande ouders heeft gewoon een betaalde baan.
Uit het FNV-project ’Krap an’ dat werkende armen zichtbaar wil maken, blijkt dat armoede zich vooral voordoet bij alleenstaande ouders. Vaak vrouwen die in hun eentje voor huishouden, opvoeding en inkomen moeten zorgen. Ondanks een grote deeltijdbaan komen ze met hun kinderen in de armoede terecht.
Die groep wordt maar wat vaak vergeten. Ook alleenstaande moeders met een baan, hebben het financieel zwaar.
* Ze hebben vaak banen waarmee je geen wereldsalaris verdient. * Fulltime werken is een must, anders red je het niet de maand rond te komen.
* Naast je baan van 32-36 uur heb je de zorg voor je kinderen en huishouden
* En in veel gevallen is er geen vader die je ondersteunt, je staat er dus helemaal alleen voor.
* Met een baan kun je kwijtscheldingen voor allerlei lasten wel vergeten. (waterschap, afvalstoffenheffing, enz)
* Iedere euro die je meer verdient dan het minimumloon, wordt van je zorg-/huurtoeslag weer net zo hard ingetrokken
* Je schiet er dus met fulltime werken niets mee op.
* Zodra je jongste kind 18 wordt, blijk je ineens geen alleenstaande ouder meer te zijn en word je belast als alleenstaande met een inwonende volwassene.
* Tegelijkertijd rekent de waterschapsbelasting je wel als een 3-eenheid (gezin van 3> personen) en betaal je wel de volle pond voor een gezin aan waterschapsbelastingen. Dan ben je ineens weer een gezin.
* Kinderbijslag en kindgebonden budget is afgelopen zodra je jongste kind 18 jaar wordt.
* Als je jongste kind dus geen/weinig inkomsten heeft, krijg je als ouder de kosten van zorgpremie e.d. er ook nog bij.
* Als je jonste kind van 18 een deeltijdopleiding volgt, kan hij/zij studiefinanciering wel vergeten! Krijg je de kosten van zijn/haar opleiding er ook nog bij.
* Voor bijzondere bijstand en andere voorzieningen kom je vaak niet meer in aanmerking.
* Zodra je kind met 18 jaar iets gaat verdienen, wordt ook de huur-/zorgtoeslag bij jou verminderd!
* Terwijl dat kind van 18 met 32 uur werken nog heel weinig verdiend met een minimumjeugdloon van 450,- netto per maand, waar ook zijn zorgpremie nog van betaald moet worden.
Alleenstaande ouders met een inkomen uit betaald werk met kinderen boven de twaalf hebben sinds januari 2009 honderden euro’s minder te besteden. Dit als gevolg van de verlaging van de alleenstaande-ouderkorting van 1459 naar 902 euro. Dat betekent dat alleenstaande ouders per jaar 557 euro moeten inleveren. Op een oproep van de FNV en FNV Vrouwenbond kwamen tientallen reacties van vrouwen die hier onder te lijden hebben.
Voor alleenstaande werkende ouders met kinderen ouder dan 12 jaar is er geen compensatie via het kindgebonden budget of de inkomensafhankelijke combinatiekorting (IACK). Voor werkende alleenstaande ouders met jongere kinderen wordt dit gat in de meeste gevallen wél gevuld door de IACK. “Er zijn dus aardig wat ouders die tussen wal en schip vallen”, zegt beleidsmedewerker Linda Rigters van de FNV.
Als kinderen 16 jaar worden gaan werkende alleenstaande ouders er ook nog eens 1459 euro per jaar extra op achteruit, doordat de aanvullende alleenstaande-ouderkorting vervalt als het kind 16 jaar wordt. Deze ouders vragen zich terecht af waarom een kind van 15 jaar zoveel duurder is dan een kind van 16 jaar of ouder.
De FNV en FNV Vrouwenbond pleiten daarom voor compensatie van het inkomensverlies van ouders met kinderen ouder dan 12 jaar. Zij doen een voorstel aan de Tweede Kamer om de leeftijd voor de aanvullende alleenstaande-ouderkorting te verhogen naar tenminste 18 jaar, of de leeftijd waarop het kind studiefinanciering krijgt.
Dwars tegen een rechtse golf
ben ik een jaren zestig kind
die eigenlijk iedereen aardig vind
maar dat is moeilijk om te geloven
Zonder geloof in haat en nijd
in naam van een partij of de vrijheid
voor god of gebod heb ik geen tijd
Ik ben hier en de rest komt boven
Laat mij maar een dromer zijn
die de nachtmerrie overdag overziet
en maar niet denkt aan zijn eigen verdriet
om het vuur niet te laten doven…
Mooi gedicht Kees. Volgens mij is de toekomst aan de mensen die eigenlijk iedereen wel aardig vinden. Haat en nijd leidt uiteindelijk tot helemaal niets, en zolang die mensen die elkaar wel aardig vinden ook de belangen van ieder op een fatsoenlijke manier bewaken dan komen we er wel. Volgens mij is het eigenlijk ook nooit anders gegaan. Als de haat en nijd ooit definitief de overhand zou hebben gekregen, dan waren we er niet meer.
Verder heeft elk mens in de loop van zijn of haar leven verdriet en teleurstellingen, maar nooit alleen maar dat. Het bewustzijn dat ieder dat heeft of in elk geval krijgt leert je ook de eigen sores te relativeren. De enige zekerheid die we hebben met z’n allen is dat we dood gaan ooit, dat we vergaard bezit niet mee kunnen nemen, en dat we maar zo’n jaar of 75 meedoen in de wereld. Dat kun je dan maar beter doen met het bewustzijn dat je eigen belang daarbij zeker telt, maar nooit doorslaggevend moet zijn.
Bewustzijn van anderen, zelfbewustzijn, en de goede mix daartussen. Meer kan je denk ik niet doen als individu.
Zo heerlijk dat je weer de wei in kon. Wat zal jij gesprongen hebben? Snel dat groene gras naarbinnen en daarna heerlijk op kosten van de belastingbetaler herkouwen. De resultaten zien we gelukkig alleen nog maar op deze site (voor herkouwen moet je eerst even anti peristalteren!)
Meneer Soerensen, ik wil nu graag eens echt en duidelijk afstand van u nemen.
Wat denkt u dat de Rotterdamse kiezer van u vindt? Wat u bedoielt met “op kosten van de belastingbetaler” wat ook doen, het komt op mij uiterst vreemd over. Ik participeer inmiddels 40 volle jaren op de arbeidsmarkt, waarvan zeer vele binnen het bedrijfsleven.
U daarentegen hebt altijd binnen de publieke sector gewerkt, in het onderwijs, Een prachtig beroep, ik heb zelf ook jaren gedoceerd aan de Hogeschool voor Economische Studies, maar het wordt wel bekostigd door de belastingbetaler (gelukkig overigens, want de jeugd is de toekomst en daarin dient geinvsteerd te worden).
U staat echter al vele, vele jaren buiten het arbeidsproces. U bent vele jaren terug van een uitkering gaan genieten. Kennelijk denkt u met een volledig gebrek aan fatsoen en respect het maakt niet uit wat te roepen tegen anderen. Ik accepteer dat niet langer. Het toennemend gebrek aan doodnormaal fatsoen binnen de Rotterdamse straten begint mij steeds meer tegen te staan.
Zo liep ik vorige week naar de markt. Een vrouw kreeg een bekeuring omdat ze had geparkeerd zonder te betalen. Ze stond te kijven en te schelden en maakte de arme parkeerwachter uit voor vuile zwarte roetmop. Ik vroeg haar of het een toontje lager kon, en kreeg de wind van voren. Vuile ouwe heks, waar bemoei jij je mee? Ze dreigde me te slaan. Nou ben ik niet snel geintimideerd, al helemaal niet door tuig van de richel, dus ik adviseerde haar in te binden, nam het nummer van haar auto op en belde 112.
Maar, meneer Soerensen, het simpele feit al dat Rotterdammers zich zo menen te kunnen gedragen tegen een hardwerkende parkeerwachter die iets doet wat deze kijvende dame en ook u NIET doet, namelijk met eerlijk werk in dienst van de samenleving het brood verdienen, komt omdat u een voorbeeld stelt binnen de stad.
Die Soerensen roept van alles en niemand zegt er iets van, dan kunnen wij toch ook? Niet alleen vind ik het stuitend dat een oud onderwijzer, die toch een voorbeeld dient te zijn voor zeker de jeugd, zich op een wijze uit als u dat doet, maar dat een man die toch een jaar of 8 fractievoorzitter is geweest van een partij die met name de “leefbaarheid” en het “fatsoen” zegt te propageren dat doet, dat zegt wel iets over de geloofwaardigheid van zijn politieke beweging.
En ik wil daar nog iets aan toevoegen, heer Soerensen, terwijl mijn bad vol loopt (op vrijdag werk ik niet).
Ooit, voordat uw helaas vermoorde charismatische voorman zich roerde, was er een Paars kabinet in dit land. Een Paars kabinet dat in vele opzichten uitstekend functioneerde (al hebben ook zij natuurlijk, dat is inherent aan het menselijk bestaan, fouten maakten). Desondanks bleek uit mondiaal onderzoek dat het Nederlandse volk het gelukkigste ter wereld was. In economische zin zeer welvarend, het begrotingstekort van het land was het laagste van Europa, er waren meer dan een miljoen banen gecreeerd, het ging een ieder voor de wind. Misschien veel te goed zelfs. Als elke wens vervuld raakt, wordt een mens blase. Dan blijkt een half uur in de file staan niet meer gerelativeerd te kunnen worden tot een wel bijzonder klein ongemak afgezet tegen de vele miljarden die keihard moeten werken, elke dag weer, alleen maar om te kunnen overleven. Je zou denken dat mensen die het zo goed hadden als wij hier onder Paars zich meer solidair zouden opstellen naar minder bedeelden, maar dat bleek voor een deel van de bevolking toch anders uit te pakken, Pim Fortuyn werd als een messias, een Verlosser, verwelkomd om ons te bevrijden van volstrekt imaginaire “puinhopen”.
Maaar mijn vraag aan u is nu: Wat heeft de LPF en wat heeft Leefbaar Rotterdam gedaan, sindsdien? Welke beloften aan kiezers zijn nagekomen? In hoeverre is dit land verbeterd door de invloed van Fortuyn en zijn politieke erfgenamen? Ik hoor het graag van u.