VNO/NCW is bang “dat het Nederlandse poldermodel van constructief overleg tussen werkgevers en werknemers onder druk komt door een nieuwe strategie van de twee grootste FNV-bonden (Bondgenoten en AkvaKabo)”. Manager sociale zaken Joep Rats van de ondernemersorganisatie zegt in het Financieele Dagblad van vandaag dat “de leiding van de vakcentrale FNV zich laat gijzelen door een kleine groep van radicale vakbondsbestuurders met sterke SP-sympathieën”. De vakbondstaktiek van ‘organizen’ wordt volgens Rats gebruikt voor ‘guerrilla-acties’ van kleine, radicale groepen die veel aandacht trekken en druk zetten op de vakcentrale.

Als de tegenstander bang voor je is, ben je als vakbeweging op de goede weg. Het is al weer even geleden dat de georganiseerde ondernemers de moeite namen om zich op deze manier te bemoeien met interne vakbondsdiscussies en om delen van de vakbeweging in de hoek van radikalinski’s weg te zetten. De overwinning van de schoonmakers – na een voor Nederlandse begrippen ongekend lange staking – wordt blijkbnaar met argusogen bekeken in ondernemersland. FNV bondgenoten heeft de schoonmaaksector met succes op de vakbondskaart gezet door vakbondsorganizers en door schoonmakers op de werkvloer actief te organiseren voor hun belangen.

De schoonmakers krijgen er 35 cent per uur bij. Dat lijkt een kleine overwinning, maar door de manier waarop het is bereikt hebben de acties een veel groter belang. Ook de vuilnisophalers in Amsterdam en Utrecht hebben inmiddels succes geboekt met hun acties en wisten het nullijn-dictaat van de VNG te doorbreken.

Het ‘poldermodel van constructief overleg’ heeft de afgelopen twintig jaar de werkgevers geen windeieren gelegd. De arbeidsmarkt is stap voor stap geflexibiliseerd, zodat eenderde van alle werknemers in Nederland op dit moment genoegen moet nemen met een flexbaan en vier keer zoveel kans heeft om in de WW terecht te komen.

De eurocrisis van de afgelopen weken maakt duidelijk dat de crisis nog lang niet voorbij is. De roep om nog rigoreuzer te bezuinigen klinkt overal in Europa. Als de vakbeweging zich in het hok van het poldermodel laat jagen, weten we nu al wie de rekening van de crisis gepresenteerd gaat krijgen.

De FNV doet er goed aan om het ‘advies’ van VNO/NCW naast zich neer te leggen. En om in plaats daarvan de uitgangspunten van ‘organizing’ bondsbreed toe te passen. Een sterke vakbond krijg je niet door eindeloos te overleggen en stapje voor stapje compromissen achteruit en verslechteringen af te spreken. Een sterke vakbond begint op de werkvloer, door mensen daar te organiseren en zelf een vuist te laten maken.

De verkiezingen van 9 juni gaan over de vraag of de rekening van de crisis wordt neergelegd bij werknemers, studenten en uitkeringsgerechtigden, of bij degenen aan de top die de crisis hebben veroorzaakt en zichzelf jarenlang hebben verrijkt. Het speelveld van elk nieuw kabinet wordt niet enkel in het parlement bepaald, maar nog veel meer in bedrijven en op straat.

De inleiding op het SP programma voor 9 juni begint zo: “Politici hebben gefaald, u bent nu aan het woord. De verkiezingen van 9 juni 2010 zijn de belangrijkste verkiezingen sinds tijden. U bepaalt nu bij wie u de sturing van de samenleving in handen legt. Vertrouwt u de rechtse partijen? Gelooft u dat de vrije markt alle problemen zal oplossen? Dat de politiek wel banken kan redden, maar geen verantwoordelijkheid kan nemen voor de samenleving? In plaats van het oude geluid van sociale afbraak plaatsen wij een nieuw perspectief van sociale wederopbouw. Van menselijke waardigheid, gelijkwaardigheid en solidariteit. U mag het zeggen. U moet beslissen.”

Ik zou daar aan toe willen voegen: “U mag het zeggen. Stem op 9 juni SP, maar laat het daar niet bij. Organiseer je, wordt actief in je buurt of in je bedrijf.  Laat je niet in de luren leggen door verdeel en heers taktieken. Leg de sturing niet in handen van falende politici, maar stuur zelf mee.”