Kreeg vandaag een email van een Griekse Nederlander, werkzaam op de Vrije Universiteit in Amsterdam. Net als hij ben ik teleurgesteld in het gebrek aan solidariteit vanuit links in Nederland met het verzet en de moeilijke situatie van de Griekse arbeiders. Natuurlijk werd ik door hem aangesproken als SP-er. Tien linkse Grieken in Nederland hebben onderstaande brief aan de SP gestuurd omdat ze meer verwacht hadden van mijn partij. Het is hun brief en ze hebben nog geen antwoord gehad van de SP. Zelf vind ik het vooral belangrijk dat de discussie op gang komt over meer gezamenlijke strijd en solidariteit in Europa tegen de afbraak van sociale verworvenheden onder het mom van de crisis.

Wat er in een land als Griekenland gebeurt raakt ons direct. Als we niks doen of ons afzijdig houden bij de frontale aanvallen op de Griekse arbeidersbeweging, dan kunnen we verwachten dat we vroeger of later zelf aan de beurt zijn. Zo werkt het internationale kapitalisme. Ik ga zelf daarom op 17 juli naar de actie van de linkse Grieken, LET’S BRING GREECE TO THE NETHERLANDS! Oproep in het engels ook bijgevoegd.
Lees meer »

Linkse politici die geloven in de illusie van een ’sociaal’ kabinet met én de VVD én/of het CDA én met een harde rechtse meerderheid in het parlement, zijn óf erg naief, óf minder links en sociaal dan het lijkt. PVV, CDA en VVD hebben na 9 juni samen een meerderheid van 76 zetels. Die rechtse meerderheid is in werkelijkheid nog een stuk groter als je daar – om te beginnen – de tien zetels van het sociaal-economisch rechtse D66 en de twee van de SGP bij optelt. Elk kabinet Rutte I zal een regering zijn die nieuwe gaten probeert te slaan in wat er nog over is van de sociale verworvenheden in dit land. Elk kabinet Rutte I zal proberen om de kosten van de crisis te verhalen op werknemers, ouderen en uitkeringsgerechtigden. Dat geldt voor een rechtse regering met de PVV, voor Paars-plus en voor alle andere zogenaamde ‘midden’ coalities.

De logica daarvan is niet moeilijk. Er is in het neoliberale boekje van de VVD en het CDA simpelweg maar één antwoord op de crisis mogelijk. En dat is dat na het ‘redden’ van de banken de totale loonkosten en overheidsuitgaven met miljarden naar beneden moeten. Om de winst- en concurrentie positie van de grote ondernemers en de banken op te krikken. Als delen van links daar in de komende jaren aan mee gaan werken, verzwakt dat de maatschappelijke oppositie en de kans om na 9 juni te werken aan grotere steun voor een echt links alternatief en een sociale uitweg uit de crisis.
Lees meer »

Volgens burgerrechtenorganisatie StateWatch besloot de Europese raad in april om mensen, die een “radicale boodschap” verkondigen, intensief te gaan volgen. Eerste kandidaten zijn mensen in de extreem rechtse of linkse hoek, moslims, nationalisten en anti-globalisten. De algemene term die gebruikt wordt is “troublemakers”. Als we niet uitkijken komt er straks een centrale Europese data-bank waarin ook allerlei geweldloze milieu-activisten, anti-oorlogsdemonstranten, tegenstanders van de economische globalisering, pro-privacy activisten en antiracisme-campagnevoerders kunnen worden opgenomen.

Zelf draag ik al tientallen jaren een “radicale boodschap” uit. “Radicaal” wil in mijn boekje zeggen dat je niet kiest voor lapmiddelen voor grote maatschappelijke problemen, maar voor veranderingen die een oplossing zijn voor de wortel van die problemen. Sarah Ludford, een Brits liberaal lid van het Europese Parlement zegt terecht over het besluit van de Europese raad: “Radicaal zijn is niet hetzelfde als een terrorist zijn. Zelf ben ik bijvoorbeeld radicaal als het gaat om bescherming van digitale gegevens. Een democratische maatschappij is onmogelijk zonder mensen die er een heel andere mening op na houden dan het establishment.”
Lees meer »

In de Rotterdamse politiek gaat het vaak om algemeenheden als “iedereen kan wat”, “ruimte voor talent” en “niemand mag op de bank blijven zitten”. De werkelijkheid ziet er voor veel Rotterdammers behoorlijk anders uit. Zeker als je niet het geluk hebt om te behoren tot de door het stadsbestuur zo gewilde en gepamperde “middenklasse”.

Onderstaand verhaal kreeg ik toegestuurd van een Rotterdamse, 41 jaar, 2 zonen, nu 22 en 18 jaar, waarvan de jongste nog thuis woont. De ervaringen en vooral ook de oplossingen die zij in haar brief aandraagt zijn helder en zeer de moeite waard. Het motiveert mij om de komende jaren op te blijven komen voor een meer sociale politiek, en ik ga zeker aan de slag met de knelpunten en voorstellen uit haar brief.
Lees meer »