Als je van mijn leeftijd bent, heb je dat weleens. Het ene jaar is minder dan het andere. Over 2010 heb ik geen best gevoel. Geen best politiek gevoel, maar ook anderszins had het een stuk beter gekund. Het begon goed. Ik had veel zin in de gemeenteraadsverkiezingen van drie maart. Ook over de campagne die we met de SP in Rotterdam voerden was enthousiast, met veel jonge en nieuwe actieve SP-ers.

De uitslag op drie maart was ronduit een teleurstelling. We verloren nipt onze derde zetel, waar we juist gehoopt en gerekend hadden op winst. In die nacht van drie op vier maart heb ik me nog wel  afgevraagd of ik niet plaats moest maken voor anderen om het stokje over te nemen. Maar je moet er juist ook staan als het minder gaat. Na een flinke kater heb ik mezelf opgeraapt en opgeladen, vastberaden om er vier jaar voluit tegenaan te gaan in de Rotterdamse politiek.

Toch bleef 2010 niet erg meewerken. De uitslag voor de SP op drie maart was niet best, daarnaast verloor Rotterdam ook nog eens zijn linkse meerderheid. Van 2006 tot 2010 hadden PvdA, SP en GroenLinks samen 23 van de 45 raadszetels. Dat werden er na de verkiezingen negentien. In de vorige periode weigerde de PvdA om gebruik te maken van de linkse meerderheid door een college te vormen met CDA en VVD. Dat had in 2010 anders gekund. Achteraf gezien hadden we daar al voor drie maart meer op in moeten zetten, om met een enthousiast, geloofwaardig, links verhaal naar de kiezers te kunnen die nu massaal thuis bleven.

Na drie maart koos de PvdA voor een kleurloos midden college met de VVD, D66 en het CDA, met weinig samenhang, geen visie en geen richting. De Rotterdamse sociaaldemocraten deden dat vooral uit angst voor een college onder leiding van Leefbaar Rotterdam. Maar angst is een slechte raadgever. Het huidige college is een bestuur van zaakwaarnemers met eigenlijk maar één gedeeld doel en dat is het realiseren van honderden miljoenen euro’s aan bezuinigingen. Het is een college van schrappen en kappen zonder idee over de toekomst van de stad.

Geschrapt en gekapt werd er vervolgens volop. Een aantal plannen uit de vorige periode die niet doorgingen heb ik toegejuicht, zoals de geplande helihaven aan de Schaardijk en de bebouwing van het Jan Eleveld op het Noordereiland. Maar in rap tempo werd ook geschrapt en gekapt in nuttige plannen en activiteiten. Poppodium WATT, de overkapping van de ’s Gravendijkwal, de diergaarde Blijdorp, de bijzondere bijstand en de individuele voorzieningen in de WMO. En dat is allemaal nog maar het begin van wat er in de bezuinigingswoede van het college op de rol staat.

Na drie maart ging het al snel richting negen juni. Ook dat viel zeker niet mee. Emile Roemer noemde de uitslag voor de SP een ‘nederlaag met een gouden randje’, en dat was het voor mijn partij zeker. Het zag er kort voor de verkiezingsdag niet best uit. Maar rechts kreeg een meerderheid om zijn vingers bij af te likken en na een hoop gedoe stond het meest rechtse kabinet ooit op het bordes.

Dit kabinet koerst met 130 kilometer per uur op een versnelde afbraak van de welvaartsstaat en publieke voorzieningen in dit land. Alles van waarde dat na de oorlog opgebouwd is, lijkt weerloos in de handen van Rutte, Verhagen en Wilders. Gewone mensen, zeg maar Henk en Ingrid, Fatima en Ahmed, krijgen de rekening van achttien miljard euro gepresenteerd van de financiële crisis en het ‘redden’ van de banken. Maar het gaat eigenlijk veel verder. Die achttien miljard had ook prima op een andere manier binnengehaald kunnen worden. Bijvoorbeeld door te snijden in de villa-subsidie, de hypotheekrenteaftrek. Of zoals Geert Reuten onlangs aangaf op een SP bijeenkomst: “Wanneer de acht procent hoogst vermogende Nederlanders drie procent meer belasting gaan betalen, dan levert dat 18 miljard euro op! Laat dat nou precies het bedrag van de voorgenomen bezuinigen zijn.” We betalen niet alleen voor de crisis, de crisis wordt vooral ook misbruikt om het VVD ideaal van de neoliberale nachtwakersstaat dichterbij te brengen.

Rechts in Nederland zal dan ook niet veel last hebben van 2010 blues. Sterker nog. Ik vraag me wel eens af of hardcore rechts nog wel vingers over heeft bij al dat likken.

Met die harde, gure rechtse wind in het gezicht zou je verwachten dat links de urgentie voelt en zich snel herpakt om gezamenlijk op te komen voor een alternatief dat uitgaat van solidariteit, verdediging en verbetering van de publieke sector en het op zijn minst overeind houden van de sociale bescherming en verworvenheden die onze moeders en vaders met veel moeite opgebouwd hebben. Niets van dat alles. De PvdA raakt in totale verwarring, GroenLinks is steeds minder links en meer liberaal in de slechte betekenis van het woord en de SP moet oppassen niet in ’splendid isolation’ terecht te komen, waarbij wel stemmen te winnen zijn, maar niet genoeg om het tij te keren.

En intussen zwalkt de vakbeweging door tussen aan de ene kant de nederlagen strategie van Agnes Jongerius en aan de andere kant hoopvolle initiatieven met organising, de staking van de schoonmakers en de postbodes en de kaderleden die zich keihard inzetten voor een meer strijdbare vakbeweging, zoals de kloofdichters in mijn eigen bond, de AbvaKabo FNV.

Allemaal blues 2010 met wat lichtpuntjes. En in de tussentijd ging het ook op het persoonlijke vlak niet goed met een aantal dierbare mensen in mijn omgeving. Echte blues. En bleef het vervelend onrustig op mijn andere werk als gevolg van een totaal verkeerd ingestoken fusie.

Het komend jaar kan alleen maar beter worden! Ik ben een ras optimist en ga me volop inzetten voor een strijdbaar, een solidair en beter 2011. Ik nodig jullie alvast allemaal uit voor de nieuwjaarsreceptie van de SP fractie op zaterdag 15 januari om vier uur ’s middags in jazz cafe Dizzy. Ik mag daar namens de SP een korte speech houden en beloof dat het geen blues 2010, maar zin in 2011 zal worden, om maar eens met een GroenLinks-achtige opmerking te komen.

Daarvoor ga ik in ieder geval nog mijn voornemens voor dit weblog hier publiceren, want ik moet daar meer aandacht en energie voor inplannen. Ben ik ook vast van plan.

Alvast een gelukkig, zalig en strijdbaar 2011.