Op 28 december 2007 plaatste ik mijn eerste artikel op dit weblog. Sindsdien schreef ik 288 blogs en kwamen daar 3417 reacties op. Volgens de web-statistieken nemen er nu dagelijks zo’n vijfhonderd ‘unieke bezoekers’ een kijkje op mijn website. Dat aantal loopt sinds eind 2007 gestaag omhoog, al zijn de vakantiemaanden steeds wat slapjes.
De komende weken ga ik eens grondig in beraad met mezelf over dit weblog. Ik ga zeker door. De vormgeving is aan revisie toe en ik wil het weblog wat meer integreren met andere plekken op internet waarop ik actief ben. Maar het belangrijkste is de inhoud. Ik heb het afgelopen jaar gemerkt dat het steeds moeilijker wordt om tijd vrij te maken om blogs te schrijven en daar ook voldoende aandacht aan te kunnen besteden. Na 288 blogs heb ik ook wel eens het idee in herhaling te vallen. Zoals ik er nu over denk, ga ik afwisselend dichter op Rotterdam zitten met korte commentaren en nieuws en daarnaast af en toe wat langere beschouwende artikelen. Jullie zien de veranderingen wel, blijf vooral mijn weblog bezoeken en reageren!
Volgens burgerrechtenorganisatie StateWatch besloot de Europese raad in april om mensen, die een “radicale boodschap” verkondigen, intensief te gaan volgen. Eerste kandidaten zijn mensen in de extreem rechtse of linkse hoek, moslims, nationalisten en anti-globalisten. De algemene term die gebruikt wordt is “troublemakers”. Als we niet uitkijken komt er straks een centrale Europese data-bank waarin ook allerlei geweldloze milieu-activisten, anti-oorlogsdemonstranten, tegenstanders van de economische globalisering, pro-privacy activisten en antiracisme-campagnevoerders kunnen worden opgenomen.
Zelf draag ik al tientallen jaren een “radicale boodschap” uit. “Radicaal” wil in mijn boekje zeggen dat je niet kiest voor lapmiddelen voor grote maatschappelijke problemen, maar voor veranderingen die een oplossing zijn voor de wortel van die problemen. Sarah Ludford, een Brits liberaal lid van het Europese Parlement zegt terecht over het besluit van de Europese raad: “Radicaal zijn is niet hetzelfde als een terrorist zijn. Zelf ben ik bijvoorbeeld radicaal als het gaat om bescherming van digitale gegevens. Een democratische maatschappij is onmogelijk zonder mensen die er een heel andere mening op na houden dan het establishment.” Lees meer »
In de Rotterdamse politiek gaat het vaak om algemeenheden als “iedereen kan wat”, “ruimte voor talent” en “niemand mag op de bank blijven zitten”. De werkelijkheid ziet er voor veel Rotterdammers behoorlijk anders uit. Zeker als je niet het geluk hebt om te behoren tot de door het stadsbestuur zo gewilde en gepamperde “middenklasse”.
Onderstaand verhaal kreeg ik toegestuurd van een Rotterdamse, 41 jaar, 2 zonen, nu 22 en 18 jaar, waarvan de jongste nog thuis woont. De ervaringen en vooral ook de oplossingen die zij in haar brief aandraagt zijn helder en zeer de moeite waard. Het motiveert mij om de komende jaren op te blijven komen voor een meer sociale politiek, en ik ga zeker aan de slag met de knelpunten en voorstellen uit haar brief. Lees meer »
VNO/NCW is bang “dat het Nederlandse poldermodel van constructief overleg tussen werkgevers en werknemers onder druk komt door een nieuwe strategie van de twee grootste FNV-bonden (Bondgenoten en AkvaKabo)”. Manager sociale zaken Joep Rats van de ondernemersorganisatie zegt in het Financieele Dagblad van vandaag dat “de leiding van de vakcentrale FNV zich laat gijzelen door een kleine groep van radicale vakbondsbestuurders met sterke SP-sympathieën”. De vakbondstaktiek van ‘organizen’ wordt volgens Rats gebruikt voor ‘guerrilla-acties’ van kleine, radicale groepen die veel aandacht trekken en druk zetten op de vakcentrale.
Als de tegenstander bang voor je is, ben je als vakbeweging op de goede weg. Het is al weer even geleden dat de georganiseerde ondernemers de moeite namen om zich op deze manier te bemoeien met interne vakbondsdiscussies en om delen van de vakbeweging in de hoek van radikalinski’s weg te zetten. De overwinning van de schoonmakers – na een voor Nederlandse begrippen ongekend lange staking – wordt blijkbnaar met argusogen bekeken in ondernemersland. FNV bondgenoten heeft de schoonmaaksector met succes op de vakbondskaart gezet door vakbondsorganizers en door schoonmakers op de werkvloer actief te organiseren voor hun belangen.
Kwam via twitter onderstaand animatiefilmpje tegen op youtube. Geweldig gemaakt, en er zit volgens mij ontzettend veel waars in. Mensen presteren niet beter door een grote zak geld of bonussen, maar door voldoende autonomie in het werk, een doel waarmee je instemt en de wil om zo goed mogelijk te worden in wat je doet. Voorwaarde is dat mensen voldoende verdienen om normaal rond te komen en om niet de hele dag bezig te hoeven zijn met geld en geldzorgen.
Het filmpje is gemaakt door de ‘Royal Society for the encouragement of Arts, Manufactures and Commerce’ (RSA). Veel meer interessants vind je op hun website. Het aardige van de benadering van RSA is dat er behoorlijk ‘out of the box’ nagedacht wordt over allerlei sociale vraagstukken. Ik moest ook meteen denken aan een artikel op ‘Metropolis M’ dat ik een tijdje geleden las en dat ergens in m’n achterhoofd bleef zitten. “Tijd voor vernieuwing. Sterft, gij oude vormen en gedachten!”, is de conclusie van Merijn Oudenapsen. Lees meer »
Gisteren en vandaag de media gevolgd over de Euro-crisis die de Europese Unie over het randje van de afgrond dwong? De Grieken zijn schuld. Maar ook de Portugezen, de Spanjaarden en de Italianen. Eigenlijk zijn alle Zuid-Europeanen van nature luier dan ‘wij’ in het Noorden en geven ze bovendien onverantwoord veel geld uit. Uitvreters zijn het dus. En nu moeten ‘wij’ daar &*!%!! ook nog voor betalen.
Het is ongelooflijk hoe snel en effectief de slachtoffers de schuld krijgen. Blame the victim. Dat is de centrale strategie van rechts in crisis-tijd. Om de bliksem af te leiden van eigen falen krijgt de Griek de schuld van de elite. Om te verhullen dat we te maken hebben met een dijk van een systeemcrisis die ondanks het herstel van de beurskoersen van vandaag voorlopig nog verre van opgelost is. Hieronder een overgenomen commentaar van Hans Boot op de website Konfrontatie over de Griekse stakers en de Griekse vakbonden. Lees meer »
Gisteren presenteerden de fractievoorzitters van PvdA, VVD, D66 en CDA het coalitieacoord 2010-2014. De titel van het 21 pagina’s tellende stuk (’Ruimte voor talent en ondernemen’) geeft het min of meer al aan: de liberale fracties in de raad drukken een fors stempel op de nieuwe coalitie. Zo gaat de OZB in twee stappen met een paar procent omlaag, gaat het college fors snijden in de gemeentelijke organisatie (1000 ambtenaren minder) en bekijkt het nieuwe stadsbestuur of, en welke, gemeentelijke diensten verzelfstandigd kunnen worden. Het liberale en rechtse stempel op de nieuwe coalitie blijkt ook uit de samenstelling van het college. Met 14 zetels krijgt de PvdA drie wethouders, terwijl VVD, D66 en CDA – 11 raadszetels – met vijf wethouders een meerderheid in het stadsbestuur krijgen, zelfs als je de burgemeester optelt bij het PvdA smaldeel.
Dominic Schrijer blijft wethouder, maar hoe zuur zijn de druiven voor de PvdA?
De conclusie dat de PvdA zich een behoorlijk oor heeft laten aannaaien ligt voor de hand. Het lijkt alsof er voor de PvdA-onderhandelaars maar drie dingen telden: Schrijer, Karakus en Kriens moeten in het college. De VVD en D66 hebben hun strategische positie in de onderhandelingen (’kijkt uit, anders zitten we zo om tafel met Marco Pastors’) optimaal gebruikt. Belangrijke speerpunten van de PvdA uit de vorige periode – armoedebestrijding, wijkaanpak/Pact op Zuid – komen nauwelijks of niet terug in het coalitieakkoord. En waar in de vorige periode nog was voorzien in een speciale wethouder Integratie & Participatie, gaat het nu alleen nog maar over inburgeringscursussen en is het woord ‘participatie’ beperkt tot ‘arbeidsparticipatie’. Het coalitieakkoord is onmiskenbaar een koerswijziging naar rechts. Maar vooral een visieloos stuk dat een bestuurlijk/ambtelijke sfeer ademt om vooral niet te veel te veranderen en waarin de forse bezuiniging van 255 miljoen euro op jaarbasis de belangrijkste rode draad is. Als het aan de nieuwe coalitie ligt krijgt Rotterdam de komende vier jaar een liberaler, maar vooral een ‘minder van hetzelfde’ beleid.
Nee, dit blog gaat niet over Feyenoord en Ajax, over rellen en de KNVB beker. Gisteren pleitte de Raad voor Verkeer en Waterschap in een advies aan het kabinet voor het samengaan van de Rotterdamse en Amsterdamse havenbedrijven en voor meer samenwerking tussen de grote zeehavens tussen Le Havre en Hamburg. Intensievere samenwerking “voorkomt dat meerdere havenbedrijven op dezelfde goederenstroom mikken waardoor er overcapaciteit kan ontstaan”, aldus de Raad. Bovendien raakt de belastingbetaler dan een stuk minder geld kwijt aan onzinnige en uiteindelijk onrendabele investeringen.
Ik vond namens de SP bij de afgelopen verkiezingen al dat meer samenwerking in plaats van het opdrijven van de concurrentie tussen havensteden hard nodig is. Daar hebben de havensteden, de belastingbetaler én de havenarbeiders voordeel bij. We stelden in ons verkiezingsprogramma: “Havenwerkers in Rotterdam, Antwerpen, Hamburg en Amsterdam zijn gebaat bij betere afspraken tussen de Noord-Europese havens om de concurrentie op basis van arbeidsvoorwaarden en veiligheid tegen te gaan. Meer samenwerking is ook dé manier om te komen tot een groene en een schone haven.”
Volgens het AD Rotterdams Dagblad “wordt verwacht” dat de Rotterdamse informateur Pieter Winsemius woensdag zal adviseren dat een college met PvdA, CDA, VVD en D66 het “meest kansrijk” is. Dat telt op tot 25 van de 45 gemeenteraadszetels, waarbij elke van de vier partijen ‘nodig’ is. Niet een heel stabiel geheel, gezien het opstappen van de VVD naar aanleiding van de affaire ‘Ramadan’ uit het vorige stadsbestuur en de complete vervanging van de CDA-top (wethouders én raadsfractie) na het ‘gedoe’ bij de Rotterdamse Christendemocraten.
Nog niet zo lang geheel zou de combinatie PvdA-CDA-VVD-D66 een onvoorstelbaar grote coalitie van partijen zijn geweest. Van 1970 tot 1994 (zes periodes van vier jaar lang!) bezetten deze vier partijen minimaal 40 van de 45 Rotterdamse raadszetels, met als absolute hoogtepunt 1978 met 43 zetels. In de tweede helft van de jaren negentig viel dat terug naar net iets boven de dertig en nu komt het – net als bij de vorige verkiezingen – uit op 25 zetels. Ook niet echt een combinatie van de grote winnaars en vN de toekomst als je die lijn mag doortrekken. Als dit het nieuwe college wordt, dan wordt het een grijs-midden bestuur, dat op zijn best braaf op de winkel gaat passen en waar weinig nieuws van te verwachten is.
Bij het FNV-debat in februari kreeg ik als aandenken het boek “Onzeker bestaan, leven aan de rafelrand van de arbeidsmarkt“. De afgelopen dagen had ik eindelijk tijd om het boek te lezen. In “Onzeker Bestaan” portretteren journalist Wil Tinnemans en fotograaf Chris de Bode werkende armen in Nederland. De portretten schetsen een schokkend beeld dat in veel gevallen haaks staat op de papieren werkelijkheid van beleidsmakers en politici. Volgens Tinnemans staan de tweeëntwintig mensen in het boek model voor honderdduizenden Nederlanders. “Nederlanders die klem zitten omdat ze niet de juiste diploma’s hebben en niemand bereid is om in hen te investeren. Of omdat ze te oud en daardoor te traag zijn – en ‘te oud’ ben je tegenwoordig al rond je dertigste.”
De mensen die aan het woord komen in het boek kiezen vrijwel allemaal voor “een werkend bestaan”. Maar van een perspectief op een beter inkomen en ‘doorgroeien’ in hun loopbaan is geen sprake. De grote meerderheid van de geportretteerden zijn ‘autochtone’ Nederlanders. “Het viel niet mee om migranten te vinden die wilden praten,” zegt de auteur in de inleiding “terwijl zij verhoudingsgewijs vaker afhankelijk zijn van banen aan de onderkant van de arbeidsmarkt dan autochtone Nederlanders.”
2 reacties
